“سید رحیم اصفهانی، فرزند سید عباس، استاد آواز ایران، موسیقیدان و ردیف دان، در سال 1232ش در محله درکوشک اصفهان به دنیا آمد. وی از خوانندگان مشهور، بویژه در اصفهان بود و در دستگاه ظلّ السلطان و خانواده های سر شناس اصفهان هنرنمایی می کرد.
استاد همایی در مورد وی می نویسد: موسیقی شرقی را هیچ کس بهتر از وی نمی دانست. از خود نیز ابتکارات تازه داشت و گوشه های مخصوصی ابداع کرده بود. آوازة شهرتش از اصفهان به اقصی بلاد ایران رسیده، عموم خوانندگان و نوازندگان ایران به استادیش می ستودند و به شاگردی وی مباهات می نمودند. هنر مخصوصش خوانندگی بود. در سازها و آواز ها، گوشه ها و کوکهای بدیع می دانست که به خودش اختصاص داشت.
در کتاب چشم انداز موسیقی ایران در مورد هنر سید رحیم چنین می نویسد: صدای سید رحیم وسیع و توانا و تحریر هایش مشخص و شمرده بود. افراط در کاربرد کلمات زاید که معمول خوانندگان سبک تعزیه بوده است ( مانند امان، دلی دلی) درآواز او ملاحظه نمی شود. تحریرهایش سنجیده بود و آواز را راحت و با طمأنینه می خواند.
در مناسب خوانی حسن سلیقه خاصی داشت و تلفظ صحیح اشعار را نزد سخندانان تصحیح می کرد و مناسب حال مجالس شعر می خواند و تا شعر را پیش اساتید سخن تصحیح نمی کرد، هیچ کجا نمی خواند. اعتقاد داشت که خواننده باید مناسب هر وضع و مقام بهترین اشعار را از بر داشته، خود اهل شعر و شاعری باشد یا با شعرای نکته سنج پیوسته آمیز ش داشته باشد تا هیچ گاه شعر سست و نادرست از وی شنیده نشود.
سید رحیم اصفهانی مردی وارسته، درویش مسلک و صوفی منش بود و از راه تعلیم موسیقی و تار، زندگی می گذراند. وی آخرین خواننده ای بود که به تمام رموز موسیقی قدیم احاطه و از خود ابتکاراتی داشت. از کسانی که با وی محشور بودند، هنرمندانی چون شاطر حاجی، اکبر خان نوروزی و حسین شهناز را می توان نام برد و از شاگردان هنرمند او می توان به افراد زیر اشاره کرد: تاج اصفهانی، ادیب خوانساری، آقا وهاب فرزندش، سید حسین طاهر زاده ( به طور مستقیم و غیر مستقیم)، سید علی محمد قاضی عسگر، حسین ادیب ( تخت فولادی)، ملا حسین یزدی، معروف به « حسین موسیقی»، میرزا نصر الله ملک المتکلمین و آقا سید احمد شهشهانی ( آزاد)
سرانجام در روز جمعه 22 شوال 1354ق / 26 دی ماه 1314ش فوت کرد و در قبرستان پشت مصلی به خاک سپرده شد.
