عبدالحسین برازنده: فرزند عبدالوهاب، متولد 1272ش، موسیقی دان، آهنگ ساز برجسته و مدرس موسیقی، از شاگردان دایی خود عبدالرحیم خان صدری بود. دایی او در زمان خودش در عهد حکومت «قوام الدوله» نوازنده قابلی در تار به شمار می رفت. برازنده تحت تاثیر نواهای شورانگیز تار دایی خود، سازی با تخته ساخته بود و از سیم پاره های تار عبدالرحیم خان آن را به صورت سازی درآورده بود که دارای سه سیم بود و صدای مطبوعی از آن ایجاد می کرد. مدتی در تهران از مکتب نوازنده بی همتا غلامحسین درویش معروف به درویش خان بهره برد. غیر از تار، که ساز اصلی اش بود، ویلن و سنتور هم می¬نواخت. استاد ابوالحسن صبا، وی را سند موسیقی ایران می داند. از آثار وی حدود 300 آهنگ است که تاکنون حدود 30 آهنگ آن اجرا شده است. استاد منوچهر قدسی می گوید: «استاد به من گفت که بر روی اغلب غزلیات جاودانی حافظ آهنگ مناسب گذاشته است». بیشتر تصنیف هایی که استاد تاج اصفهانی در صفحه اجرا کرده است، آهنگ آن اثر برازنده می باشد. استاد عبدالحسین سپنتا می نویسد: «طرز و شیوه آهنگسازی او در این نغمات و روانی آهنگ و تنوع اوزان موسیقی و همچنین رعایت اصالت موسیقی ایرانی، باعث شده است که این گونه نغمات شورانگیز ساخته او، جزو بهترین های تصنیف در موسیقی ایرانی بشمار آید». برازنده سالها دبیر موسیقی دبیرستان های اصفهان از جمله مدرسه علیه و مدرسه ستاره صبح بود و سروده های میهنی که حاکی از روح وطن پرستی و شهامت و درستی است، تدریس می کرد و آهنگها و قطعات بسیار جالبی برای ارکستر و آواز دسته جمعی ساخت که به مناسبت های مختلف به مورد اجرا گذاشته می شد. یحیی خان تار ساز معروف که تارهای ساخته دست او بسیار ارزنده می باشد، اکثر از برازنده تقاضا می کرد که به کارگاه او برود و سازهای دست ساخته او را بنوازد و می گفت: شما صدای ساز را خوب بیرون می آورید و از این نظر می توانم تارم را تا یکصد تومان(البته پول آن زمان)بفروش رسانم. سرانجام این آهنگ ساز برجسته در ظهر عاشوراي سال 1392ق/ 7 اسفند1350ش درگذشت.
