دکتر محمود برجیان؛ فرزند عباسعلی، در سال 1298ش در شهرستان بروجن به دنیا آمد. در سن چهارده سالگی همراه پدر و خانواده خود به اصفهان عزیمت نمود و دوران دبستان و سیکل اول راهنمایی را در اصفهان گذراند و در سال 1319ش موفق به دریافت گواهینامۀ تربیت معلم گردید و به استخدام آموزش و پرورش درآمد. شوق فراگیری علوم، وی را بر آن داشت تا هنگام تدریس در رشتۀ طبیعی در سال 1327ش م دیپلم بگیرد. وی سپس برای ادامۀ تحصیل به تهران عزیمت نمود و در دانشسرای عالی دانشگاه تهران در رشتۀ علوم طبیعی مشغول به تحصیل شد و در خرداد 1330ش موفق به اخذ دریافت لیسانس شد.
پس از این، به عنوان یکی از اولین دبیران تحصیل کرده در دانشگاه، در مدارس معروف اصفهان، از جمله دبیرستان سعدی، بهشت آیین و ادب، ششم متوسطه را تدریس می نمود و بسیاری از پزشکان معروف و جراحان سرآمد در داخل و خارج کشور از شاگردان وی بوده اند.
همت بلند، سخت کوشی و شوق خدمت به خلق، او را واداشت تا به رغم مشکلات فراوان درامتحان پزشکی شرکت نماید و به دانشکده پزشکی اصفهان راه یابد. وی در سال 1337ش دانشنامۀ دکتری خود را با امضای مرحوم دکتر نفیسی دریافت نمود.
وی همچنین با کسوت جدید پزشکی همچنان حرفۀ شریف معلمی را ادامه داد و در کنار تدریس به طبابت نیز مشغول بود.
اما این همه، عطش دانستن بیشتر و خدمت به خلق را در او ارضا نکرد، بنابراین، مجدداً قصد ادامه تحصیل در رشته تخصصی بیماری کودکان را نمود، زیرا در آن سالها بیشترین تلفات انسانی مربوط به گروه سنی کودکان بود. در تیرماه 1343ش وی موفق گردید در رشتۀ بیماریهای کودکان از دانشگاه تهران تخصص بگیرد. وی در تهران افتخار تحصیل در خدمت بزرگانی، همچون دکتر محمدحسین غریب، دکتر ابوتراب نفیسی، دکتر بشیر ریاحی، دکتر عبدالباقی نواب، پرفسور محمود حسابی، دکتر پرویز دبیری و… را پیدا نمود.
چون از ابتدا محل مطب او واقع در محلۀ جلفای اصفهان بود، بخصوص در بین ارامنۀ اصفهان مشهور و مورد وثوق بود. به همین جهت از طرف هیأت ارامنۀ جلفا به ریاست بیمارستان بغوزخانیان – که از معدود بیمارستانهای مجهز و مشهور آن روزگار بود- انتخاب گردید و مدت شش سال عهده دار این سمت بود.
وی علاوه بر مطب و بیمارستان و پس از آن ریاست ادارۀ بهداری شهرستان شهرضا، در حیاط منزل مسکونی خود مطب دیگری را دایر نموده بود. در کنار آن داروخانۀ کوچکی – که با هزینۀ شخصی خود احداث نموده بود- به چشم می خورد. در روزهای تعطیل او -که عاشق خدمت به خلق بود- به جای استراحت به درمان بیمارانی که از راههای دور و نزدیک و بیشتر از بروجن و دهات اطراف اصفهان آمده بودند و بضاعت مالی نداشتند، می پرداخت.
وی همکاری خود را با آموزش و پروش تا هنگام بازنشستگی ادامه داد و حتی در دانشکدۀ علوم پزشکی اصفهان در رشتۀ بیولوژی مشغول به تدریس شد. عضویت شورای عالی فرهنگ اصفهان از دیگر مسؤولیتهای آن مرحوم بود.
این پزشک خدوم، سرانجام در 12 بهمن 1360ش فوت کرد و پیکرش را در تکیۀ ایزدگشسب به خاک سپردند.
