سید جلال الدین بهشتی نژاد
عالم زاهد، فرزند میر محمد صادق بن میر عبدالباقی بن میر محمد رضا بن میر محمد هادی، به سال 1302ق در اصفهان متولد شد.
پدرش از روحانیون صاحب نام و مورد توجه بود و سید جلال الدین هم پس از آنکه تحصیلات خود را به پایان رساند، همچون پدر به رتق و فتق امور، حل خصومات مردم و اقامه جماعت پرداخت.
وی از محضر علمای برجسته آن زمان بهره برده و اجازاتی هم از برخی علما دریافت نموده بود.
وی زندگی زاهدانه و به دور از زرق و برق دنیوی داشت و در نهایت عفاف و قناعت می زیست و هیچ گاه سخن لغو و بیهوده ای از او شنیده نشد.
این عالم زاهد دارای خطی خوش و طبعی موزون بود و در اشعارش « بهشتی » تخلص می کرد
سید جلال الدین در 22 شعبان 1362ق وفات یافت و در قبرستان پشت مصلی به خاک سپرده شد.
