سید عبدالله میرمحمدصادقی: فرزند سید محسن، متولد1247ش، عالم جلیل فقیه، معروف به «ثقة الاسلام»، در اصفهان و عتبات عالیات از محضر علمای زیادی استفاده نمود و موفق به دریافت اجازه اجتهاد از آنان گرديد. وى در ايام اقامت در نجف اشرف، علاوه بر تحصيل، به تهذيب نفس و تزكيه روح نيز اهميت می داده و با بسيارى از علماى مهذب و خود ساخته و صاحب كرامت در ارتباط بود؛ چنانکه در شرح حال خود مىنويسد: «در اين مدت مديد كه در عتبات عرش درجات بودم، كرامات و خارق عادات از آن مراقد مطهره بسيار ديدم و مردمان كامل از اخيار و ابرار و ابدال بسيار ملاقات نمودم ».
وى بعد از فوت استادش، آيت اللّه آخوند خراسانى، در سال 1330ق و تشتت وضع اهل علم در نجف اشرف، به اصفهان بازگشت. در اصفهان به تدریس و اقامه نماز جماعت و موعظه در مسجد رحیم خان پرداخت. پس از وفات آيت اللّه سید مهدى درچه اى، در سال 1364ق به تدريس خارج فقه و اصول در مسجد نو بازار مشغول شد. وی آثار گرانسنگى از خود برجاى گذاشته است. از آثارش «انیس العارفین»، در احوال برزخ و جنت و دوزخ به فارسی، «لؤلؤ الصدف» در تاریخ نجف اشرف، «ارشاد المسلمین» در ذکر شجره نامه سادات میر محمدصادقی و بیان احوال علما این خاندان است. این عالم فقیه در 18 تیر 1341ش وفات یافت
