شیخ محمدرضا جرقویه ای: فرزند ملا على بن ملا محمدتقی بن علی بن رمضان بن علی‌اصغر بن آقا سنجر، متولد 1271ش، عالم فقيه و از مدرسان حوزه علميه اصفهان است. اصل آنها از سيستان بوده و آقا سنجر در حدود زمان نادرشاه از سيستان به جرقويه آمده و آنجا ساکن می شود. شیخ محمدرضا از شاگردان سيد محمود كليشادى، ملا عبدالجواد آدينهاى، آخوند كاشى، سید محمدباقر درچه ای، سید محمد کاظم طباطبایی یزدی و ميرزا فتح اللّه شريعت اصفهانى است. در مدرسه جده بزرگ و مدرسه صدر بازار به تدریس می پرداخت و شاگردان زیادی را تربیت نمود. وي در پرتو عشق به اهل بیت علیهم السلام مورد عنایات و الطاف خاصه آن بزرگواران بود. عالمى متواضع با مناعت طبع و عزت نفس و سخاوت و دستگيرى از فقرا و بسيار شجاع و غيور بود. دوران خفقان رضاخانی بود و روضه خوانی ممنوع شده بود. شیخ محمد رضا تصمیم گرفت هر طور شده ده شب روضه خوانی برپا کند. روز اول مجلس بود و چون جای دیگری روضه خوانی نبود، خانه و کوچه های اطراف مملو از جمعیت عزادار بود. خبر که به نظمیه رسید، رئیس نظمیه، مامور فرستاده بود که جلوی روضه خوانی را بگیرد و شیخ محمدرضا را بازداشت کند. عجیب بود. مامور آمد و دم درب خانه نشست، تا آخر گریه کرد. بعد هم خداحافظی کرد و رفت. روزهای بعد هم ماموران دیگری آمدند. اما داستان همان بود. انگار قفل به دهانشان زده بودند. آن سال در اوج ممنوعیت روضه خوانی آیت الله جرقویه ای 13 شب مجلس عزاداری سیدالشهدا علیه السلام را برپا کرد.
این عالم فقیه، در تظاهرات مردمى روز دوشنبه 30 تير1331ش در اصفهان، در اعلان حمايت مرحوم آيت اللّه كاشانى از دكتر مصدق شرکت و مصدوم گردید و در5مهر1331ش از همان مصدومیت وفات یافت
