سید محمدرضا خراسانی: فرزند سید محمدجواد، متولد 1273ش، عالم جلیل و فقیه محقق، رییس حوزه علمیه اصفهان و از شاگردان شيخ محمدرضا نجفي، شیخ علی مدرس یزدی، آخوند گزي، آخوند کاشی و سید محمدباقر درچه ای است. او سال ها در مدرسه صدر و چهارباغ فقه و اصول را تدریس می نمود. از امتيازات سید محمدرضا خراساني اين بود كه توانست بيش از يك دهه از عمر خود را از علم و كمالات و روحيات آخوند كاشي بهره ببرد. آقاي خراساني به آخوند كاشي در خريد لوازم و نيازهاي روزمره او و انجام امور شخصي اش كمك مي كرد و خدمتگزاري به آخوند كاشي را از افتخارات عمر خود مي شمرد. وي عالمي نیکوکار و پرهیزکار بود و در اواخر عمر ریاست و اداره حوزه علميه اصفهان را برعهده داشت. اهتمام فراوان در حفظ و ادامه فعالیت مدارس علمیه اصفهان از خود نشان‌داد، که از آن جمله می‌توان به جلوگیری از تخریب مدرسه صدر بازار، احداث کتابخانه مدرسه صدر بازار به نام کتابخانه رضویه و تشکیل درس خارج فقه و اصول در مدرسه چهارباغ اشاره نمود. در زهد و قناعت و رعایت نظم و انضباط در تدریس و امور زندگی نمونه ای مثال زدنی بود. از خصوصيات بارز اخلاقي او بيزاري از هر گونه تملق و ستايش و چاپلوسي بود. از جمله آن كه، هنگامي كه در حال حركت در مسير بود، هيچ گاه اجازه نمي داد كه طلاب، دور و بر يا جلو و پشت ايشان راه بيفتند و همواره مي فرمود يا جلوتر برويد تا من بعد از شما بروم و يا بگذاريد من بروم و سپس شما برويد و راه افتادن دنبال آقايان را كاري زشت و قبيح مي دانست و دليل اين كار خود را به روايتي از اميرمؤمنان علي عليه السلام، مستند مي نمود كه فرموده اند: انسان نبايد دوست داشته باشد كه افراد دنبال او راه بيفتند و اين عمل را از نشانه هاي تكبر و خودخواهي دانسته اند. ایشان معتقد بودند که چون تحصیل علم، واجب عینی است در موقع تحصیل طلبه به هیچ کار دیگر نباید بپردازد. مثلاً مسافرت طلبه ها را اجازه نمی دادند و می فرمودند که ترک واجب می شود؛ مگر اینکه در سفر هم مشغول تحصیل و تدریس باشد و اگر طلبه یک شب مطالعه نمی کرد و در مدرسه نمی ماند از او دلیل می خواست». این عالم فاضل در 26 تیر 1356ش فوت نمود.
