غلامحسین درخشان هنرمند عکاس، فرزند اسماعیل، در خانواده ای متدین و مذهبی به سال 1285ش دنیا آمد. به مکتب و سپس به مدرسه رفت و از جوانی، متکی به نفس و کوشا بود و با وجود مکنت و ثروت پدرش، تصمیم گرفت خود به تنهایی پیشه ای بیاموزد. چهارده ساله بود که نزد دندان سازی ارمنی به نام آوانِس در میدان جلفا، به شاگردی مشغول شد. پس از مدتی متوجه شد که آوانس عکاسی می داند. و بعضی مشتری های دندانسازی برای عکس گرفتن به او مراجعه می کنند. آوانس با داروهای شیمیایی به خوبی آشنایی داشت و در پستوی کوچک مطب، شیشه های عکاسی شده را چاپ و آماده می کرد.
درخشان علاوه بر شاگردی مطب دندانساز، زیر و بم های عکاسی را نیز از او فراگرفت و همچنین با مقدمات زبان انگلیسی ترکیبات شیمیایی آشنا شد. پس از هشت سال شاگردی نزد آوانس در کوچة حاج میرزا، پشت خیابان حافظ فعلی، مغازة عکاسی کوچکی دایر کرد و بعد از چند سال به مغازه دیگری نزدیک کاروانسرای بلوریان در همان خیابان نقل مکان نمود. وی به تدریج در عکاسی تبحر زیادی پیدا کرد و بیشتر از شخصیتها و خانواده های صاحب نام اصفهان عکاسی می کرد و از آنجا که در خانواده ای مذهبی بزرگ شده بود، عکاس بسیاری از علما روحانی شد.
درخشان صاحب روحی لطیف بود و با بسیاری از شاعران و هنرمندان اصفهان ، از جمله صغیر اصفهانی دوستی داشت و در مجالس آنها عکس می گرفت. وی در سی سالگی همسر اختیار کرد، اما هیچگاه صاحب فرزند نشد. درخشان در طول دوره کاری شاگردان بسیاری تربیت کرد که از آن میان می توان به آقایان، ابوالقاسم جلا و امان الله طریقی اشاره کرد که بعد ها از عکاسان صاحب نام اصفهان شدند.
وی در دوم اسفند سال 1353 ش/ نهم صفر 1395ق فوت و در تکیة جهانگیری قشقایی به خاک سپرده شد.
