سید مرتضی دهکردی: واعظ خوش سخن و ادیب وارسته، معروف به حاج آقا میرزا دهکردی، فرزند سید محمد، در سال 1274ش در دهکرد به دنیا آمد. از اساتیدش شیخ علی مدرس یزدی، سید ابوالقاسم دهکردی، حاج آقا رحیم ارباب و سید علی نجف آبادی بودند. وی از علمای معروف و امام جماعت مساجد خان(جامع شهرکرد)، تل عاشقان، دروازه نو و سفره چی(سرخی) اصفهان بود. از سجایای اخلاقی ایشان این که در تمام عمر شب زنده دار بود. چراغ کم نوری را روشن می کرد که مزاحم دیگران نشود و تا صبح به نماز و تهجد و تلاوت قرآن و راز و نیاز می پرداخت. در همین رابطه حجه الاسلام میرزا محمد حسین رشتی نقل می کند: «در سفری همراه آیت الله حاج آقا دهکردی به مشهد مشرف شدیم و در حسینیه اصفهانی ها مستقر شدیم. در نیمه شبی بیدار شدم و آماده شدم به حرم امام رئوف آقا علی بن موسی الرضا علیها السلام مشرف شوم و از حسینیه خارج شدم. به طرف حرم می رفتم، یادم آمد که کتاب دعای خودم را در حسینیه جا گذاشته ام. لذا برگشتم که از اطاق حسینیه، کتابم را بردارم. زمانی که رسیدم و چراغ اطاق را روشن نمودم، دیدم حاج آقا میرزا دهکردی کفن پوشیده اند و مشغول به نماز شب و راز و نیاز و گریه هستند. گوئی منتظر بوده اند من از اطاق بیرون بروم و مشغول به راز و نیاز شوند». این عالم فاضل در جمعه 10 مرداد 1359ش وفات کرد.
