محمد تقی ذوفن فرزند حسین، هنرمند معاصر، در سال 1272ش در اصفهان متولد شد. او پس از کمی تحصیل از 12 سالگی به هنر قلمزنی روی آورد و نخستین مشوق و معلم او عمویش حاج حسینعلی جندقیان بوده است.
استاد اولین سیاه مشق های خود را از طراحی ابنیه و آثار بزرگ هنری مثل عالی قاپو، مسجد امام و مسجد شیخ لطف الله آغاز کرد. خود می گوید تصویر این آثار را در کتابهای قدیمی پیدا می کردم و از روی آنها نمونه بر می داشتم. مینیاتورهای علیرضا عباسی هنرمند بزرگ صفوی ایده آل من بود. من نقشهای او را روی نقره و مس و برنج منتقل می کردم. خطوط شوخ و شاداب و زنده او حتی به فلز سخت و عبوس، رعنایی می داد. من خطوط قاطع و پر از نوازش مینیاتورهای درخشان او را با فلز آشتی می دادم و این باعث رونق کار من شد.
استاد می افزاید: من بعضی از کارهای ازمنه پیش از اسلام را دوباره رواج دادم . استاد اطلاع خوبی از سیر تاریخی هنر فلزکاری داشت.
وی سرشناس ترین هنرمند قلمزنی ایران در زمان حیاتش بود. او معتقد بود یک قلمزن باید حتماً یک طراح ورزیده باشد. باید طرحهای اسلیمی را بشناسد و پنجه هایش تیز و چابک و سبکبال باشد. باید حتی بتواند در حین کار عیب طرح را بگیرد و کار او را با نرمی و قدرت اصلاح کند. او در طراحی در گل و مرغ و اسلیمی و مینیاتور و گرفتگی حیوانات بی نظیر بود.
در جشن ها و مراسم بزرگ کشوری، اعطای جایزه، هدایا و یادبود به سران کشورها و مقامات از کارهای استاد استفاده می شد و حتی در سفرهای خارج تعارف ها و یادبودها از کارهای او تقدیم می شده که سبب حیرت و تحسین سران ممالک بود. در تشکر از فعالیت های هنری استاد چندین مدال درجه اول هنری به ایشان تعلق گرفت.
استاد محمد تقی ذوفن در پنجم بهمن 1357ش فوت و در تکیة فیض به خاک سپرده شد.
