حسین رازی فرزند استاد کریم آقا به سال 1313ش در اصفهان به دنیا آمد. پدرش از اساتید هنر منبت در اصفهان و سازندة اولین دستگاه حفاری چاه های عمیق بود. وی از طرف مادر منصوب به خاندان مدرسی پور(صدری) است. او پس از طی مراحل تحصیل ابتدایی و متوسطه وارد دانشسرای مقدماتی گردید و پس از فارغ التحصیلی به استخدام آموزش و پرورش در آمده و با سمت آموزگار و مدیریت دبستان های مختلف تا پایان عمر در سطح شهر اصفهان انجام وظیفه نمود.
وی یکی از مدیران کارآمد و اثرگذار در محل کار و در منطقه به شمار می رفت. محل سکونت وی در محلة شمس آباد علی رغم نزدیکی به مرکز شهر فوق العاده دچار محرومیت بود. علاقه به محل باعث می شد که معتمدین بانفوذ منطقه با وی تعامل داشته و در هر دوره اعضای انجمن خانه و مدرسه از تصمیمات ایشان تبعیت کنند نظم و ترتیب از شاخصه های مثال زدنی او به شمار می رفت و به پاس خدماتی که در آن منطقه انجام داد محله ای تحت عنوان کوی رازی به نام وی نام گذاری شد.
وی سرانجام در 7 اسفند 1357ش در اثر نارسایی کلیه که 3 سال گرفتار آن بود، فوت و در تکیه خانوادگی صدریها به خاک سپرده شد.
