سید عبدالرسول رحیم زاده (روغنی) فرزند سید عبدالرحیم در سال 1255ش در اصفهان و در خانواده ای تاجر به دنیا آمد. وی همراه پدر و برادران خود تا 16 سالگی در امور تجارت محصولات کشاورزی و دامداری فعالیت می کرد.
او در سن 16 سالگی برای تجارت به کشور شوروی سابق مهاجرت کرد و به اتفاق دایی های خود به فعالیت در زمینة تجارت کالا بین ایران و شوروی اقدام کرد. مدت اقامتش در شهر باکو در کشور شوروی سابق نزدیک به 36 سال به طول انجامید و در آنجا معروف به رحیم اُف(رحیم زاده)گردید. در این مدت دو بار به زادگاه خود برگشت. مرتبة اول برای ازدواج با دختر عمویش و مرتبة دوم برای بررسی موقعیت های کاری و بازدید از اصفهان بود. نامبرده قبل از انقلاب 1917 شوروی تمام مایملک خود را به اصفهان انتقال داد و خود نیز عازم این شهر گردید. با پیشنهاد وی و تصویب حکومت وقت، کارخانه ریسندگی رحیم زاده را به سال 1312ش در اصفهان تأسیس کرد که در آن 493 نفر مشغول به کار شدند. هیأت مدیرة این کارخانه را آقایان سید عبدالرسول رحیم زاده، حاجی سید محمد کتابی و حاجی میرزا جعفر فولادی تشکیل می دادند.سید عبدالرسول رحیم زاده در همة امور از جمله صنعت، کشاورزی، فرهنگی و اجتماعی فعال بود و اقدامات زیادی دراین امور انجام داد و این امر موجب گردید که در سال 1326ش حکومت وقت یک قطعه مدال درجه یک همایونی به ایشان اهداء نماید.
سید عبدالرسول فردی دانش دوست بود و ارتباط محکمی با علما و حوزه علمیه ها داشت چنانکه وجوه هاتی برای مدارس علمیه و طلاب در نظر گرفته بود و حتی در وصیت نامه خود نیز نگاشته بوده که از ثلث مالش هزینه آب و برق چهارده مدرسة علمیة در نجف اشرف را برای مدت 20 سال پرداخت کنند.
ایشان همچنین به درخواست آیت الله سبزواری مبنی بر اینکه در مشهد مقدس اهالی و زوار از جهت گورستان در مضیقه می باشند دو قطعه زمین به وسعت 367500 متر مربع جهت دفن رایگان اموات خریداری نمود.
سید عبدالرسول رحیم زاده، سرانجام در تاریخ26 اردیبهشت1339 دارفانی را وداع گفت و در تخت فولاد اصفهان تکیة ملک( گلستان شهدا ) مدفون شد.
