سید محمد صدر هاشمی؛ از محققین، ادبا، استادان و روزنامه نگاران برجسته اصفهان، فرزند «سید مهدی» (معروف به آقاجون) از روحانیون و سادات سرشناس اصفهان در سال 1284ش در محلة شهرآباد اصفهان متولد شد. دوران کودکی را با تحصیل نزد آقا شیخ محمد و حاج آخوند زفره‌ای که پدرش در منزل برای تدریس، از آنان دعوت به عمل آورده بود، سپری کرد. جد مادرش آقا شیخ محمد بیدآبادی به او صرف و نحو عربی آموخت و مشوق او برای ورود در جرگة طلاب علوم دینی بود. لذا در مدرسة صدر اصفهان به تحصیل فقه و اصول نزد حاج سید علی نجف‌آبادی و فلسفه و حکمت نزد شیخ محمد حکیم خراسانی و حاج آقا رحیم ارباب پرداخت.
صدر هاشمی در کنار علوم دینی، به کسب علوم جدید نیز روی آورد و در این زمینه بسیار موفق بود. او در حین طلبگی، در امتحانات مدرسة صارمیه نیز شرکت کرد و به اخذ دیپلم با درجة عالی نائل شد، و بعد در مدرسة اتحاد و دبیرستان گلبهار اصفهان مشغول تدریس شد و برای ادامه تحصیل به تهران رفت و در دانش سرای عالی در رشتة زبان فرانسه شروع به تحصیل نمود. در کنار آن در دانشکدة علوم معقول و منقول، رشتة ادبیات فارسی را نیز هم زمان ادامه داد و در اثر استعداد و پشت کاری که داشت، در سال تحصیلی 1316-1317ش از هر دو دانشکده فارغ التحصیل شد، و رسماً به خدمت وزارت فرهنگ درآمد.
با پذیرش او در وزارت فرهنگ، یک سال نخست خدمت رسمیش را در زنجان سپری نمود که مدیریت دبیرستان پهلوی آن جا بر عهدة او بود.
اما سال بعد به ملایر مأمور شد و به تدریس در آن جا اشتغال یافت. پس از چندی با انتقال او به اصفهان موافقت کردند و در سال 1319ش به زادگاهش مراجعت نمود. از آن پس تا پایان عمر پربرکتش در اصفهان به خدمت فرهنگ و امور فرهنگی پرداخت.
وی مسؤولیت کتابخانة فرهنگ اصفهان داشت.
تلاش ها و پژوهش های عالمانة صدر هاشمی که باعث شهرت و ناموری وی شده بود، مسئولین دانشگاه اصفهان را بر آن داشت که از او برای تدریس در این دانشگاه دعوت به عمل آورند. لذا در 1338ش طی ابلاغی با حفظ سمت دبیری دبیرستانهای اصفهان به تعلیم سخن سنجی و سبک شناسی دانشکدة ادبیات اصفهان منصوب شد.
صدر هاشمی به علت مطالعه و نوشتن به تدریج قدرت بینایی خود را از دست داد و دو چشمش آب مروارید آورد. یک بار برای درمان این بیماری در بیمارستان نمازی شیراز تحت عمل جراحی قرار گرفت ولی مفید فایده واقع نشد و بالاخره بینایی یک چشمش را از دست داد. ولی باز دست از مطالعه نکشید و دوستان و اهل علم از محضرش در منزل شخصی ایشان استفاده می‌کردند تا این¬که سرانجام در نیمة شب 30 فروردین 1344ش در منزل خود وفات یافت و به دیار باقی شتافت. پیکرش را در آرامگاه خانوادگی‌اش واقع در جنب تكية خوانساري به خاک سپردند.
