سید محمد صمصام؛ مردي خوش باطن و از منبري های معروف اصفهان بود. منبرهای وی ظاهري فكاهي ولي باطني انتقادي داشت. اكثر اصفهاني ها نام وي را شنيده اند. او را «بهلول اصفهان» لقب داده اند. معروف بود كه افراد زيادي از ايتام و فقراي اصفهان را اداره مي كرد. در زندگي شخصي او چيزي جز سادگي و ساده زيستي وجود نداشت. مرحوم صمصام با آن سادگي و محبوبيت، زبان برنده اي در برخورد با مسايل اجتماعي و سياسي داشت و همين ويژگي بود كه تأثير عميقي در نفوس مردم مي گذاشت. عده اي گمان مي كردند صمصام مردي عامي است. حال آنكه مردي بسيار عاقل و نكته سنج بود. وي گاهي پايش را از شوخي هاي عاميانه فراتر مي نهاد و مردان سياسي زمان طاغوت را به باد انتقاد مي گرفت. وي معمولاً بزرگ ترين و پرجمعيت ترين جلسات اصفهان را انتخاب مي كرد و در مقابل در مي ايستاد و مابين دو منبر سخنرانان بر منبر مي رفت و سخنران بعدي ناگزير بود با ديدن صمصام كنار بنشيند تا صمصام منبرش را تمام كند.
وي با پيشه كردن روش بهلول با لباس قديمي روحاني و دستار سبز رنگ، سوار بر اسبش حكايت هاي بسياري را از خود به يادگار گذاشته است.
سرانجام ايشان در سال 1359هجري ش. وفات يافت و در تكيه بروجردي مدفون گرديد.
