میرزا شکرالله صنیع زاده؛ نخستین فرزند عبدالمحمود غفاریان صراف، استاد هنرمند، میناساز شهیر و صورت پرداز و گل و بوته نگار عصر حاضر، در روز دوشنبه 20ذیحجه 1324ق/15بهمن1285ش در اصفهان دیده به جهان گشود. دوران تحصیلات ابتدایی و اوایل متوسطه را در مدرسة قدسیه طی نمود و پس از فراگیری بیشترین سرمایة هنری و نقاشی در مکتب صنیع همایون از محضر استادانی دیگر همچون میرزا احمد، میرزا محمدعلی نجف پور ملقب به نقاش چهرساز، میرزا عبدالله مصور طاهری، محمدعلی مذهب، و حاج محمدحسین مصورالملکی و حاج میرزا آقا امامی تا حدودی بهره برده است. روح خلاق و مبتکر او و نیز اندوخته هایی که از نخستین استاد خود داشت، همچنین برخورد و آشنایی وی با شونمان آلمانی که در یکی از کارخانجات نساجی اصفهان به کار اشتغال داشت، سبب درخواست و تهیه رنگهای فلزی آماده، کوره و وسائل مربوطه، از آن کشور می شود که بدینسان وی گام در راه احیای یکی از پر پیشینه ترین صنایع دستی، یعنی میناسازی می گذارد. هنرفر می نویسد: «رواج صنعت میناکاری در اصفهان از دوران پهلوی و حدود 1310 شمسی است و مخصوصاً طی سی سال اخیر این صنعت بوسیلة یکی از استادان هنرمند و بنام اصفهان آقای شکرالله صنیع زاده بسط و توسعه یافت و شاگردانی در این مکتب تربیت شدند».
وی با کوله باری از اندوخته های استادان و تجربیات هنری، کار و فعالیت خود را از اواسط 1320ش در مغازه ای استیجاری، واقع در میدان مجسمه (انقلاب) آغاز کرد. در نام این کارگاه برای اولین بار از واژه (نگارستان) استفاده شد و (نگارستان صنیع زاده) به یکی از مراکز مهم آفرینش صنایع هنری تبدیل گردید.
استاد صنیع زاده موفق به دریافت بسیاری جوایز و نشانه های بین المللی و نیز تقدیرنامه هایی از مقامات و مجامع داخلی و خارجی و برخی مراجع تقلید گردید که در رأس آنها دستخط آیت الله سید محسن حکیم به مناسبت ساختن ضریح مطهر حضرت ابوالفضل (العباس) علیه السلام قرار داشت.
استاد صنیع زاده توجه واعتقاد قلبی خالصانه ای به امور مذهبی و انجام دستورات دینی داشت. بلند نظری، دستگیری از ضعفا، حسن خلق، رعایت ادب و آداب اجتماعی، مهمان دوستی، شوخ طبعی و خوش مشربی از دیگر ویژگیهای او بود. از طرفی ارادت وی به عارف شهیر، میرزا عباس پاقلعه ای و میر زین العابدین نعمت اللهی، وی را عارفی ربانی، انسانی شایسته و یکی از صدیق ترین خادمان اهل بیت عصمت و طهارت ساخته، به طوری که استعداد هنریش را صرف ارادت قلبیش به ائمه در ساختِ در و ضریح در اماکن متبرکه نمود. او نه تنها از آموختن هنر و تجربیات خودش به شاگردان کمترین تردید را به خود راه نداد؛ بلکه همواره هنرپرور بود. در نگارستان صنیع زاده دهها شاگرد هنرجو رشد و تربیت یافته و جمعی از آنها به مراتب استادی و تبحر دست می یافتند.
سرانجام استاد صنیع زاده در بامداد سه شنبه25 بهمن 1362ش/12جمادی الاول 1404 دعوت حق را لبیک گفت و پیکرش را در صحن تکیة آغاباشی به خاک سپردند.
