عباسعلی سهیلیان شمس آبادى، متخلص به فایض اصفهانى، فرزند محمدعلى به سال 1308ق در محله شمس آباد تیران و آهنگران اصفهان چشم به جهان گشود. پدر وى محمدعلى سهیلى نیز شاعرى خوش ذوق و گمنام بود و به شغل تجارت اشتغال داشت از اشعار او ترجیع بندى در زمینة شخصیت مولى على(علیه السلام) بوده که متأسفانه در دسترس نیست.
وى پس از گذراندن دوره کودکى وارد حوزة علمیه اصفهان شد و در مدارس چهارباغ، ملا عبدالله و جده اصفهان از محضر اساتیدى چون: آقا سید محمدباقر درچه اى ؛ آقا سید مهدى درچه اى؛ حکیم میرزا جهانگیرخان قشقایى؛ میر سید على نجف آبادى؛ حاج آقا رحیم ارباب کسب فیض نموده و به درجة اجتهاد نائل گردید و در اکثر علوم حوزوى مانند ادبیات عرب و عجم، فقه، اصول، فلسفه، رجال، ریاضیات، منطق، عرفان و تاریخ تبحر پیدا کرد.
در زمینة ادبیات و شعر با بزرگانى همچون میرزا حبیب الله نیر و استاد جلال الدین همایى همنشین و مأنوس بود و با علما و دانشمندانى چون علامه حاج آقا رحیم ارباب، سید حسن میرجهانى، شیخ حیدرعلى محقق، استاد همایى، استاد میرزا على مشفقى، محمدحسین صغیر اصفهانى و میرزا حسن آتش ارتباط نزدیک داشته است.
فایض در دو مسجد صاحب الزمان بابلدشت و ام البنین شمس آباد تیران و آهنگران امامت جماعت مى نمود.
وی مدتى به امر تدریس در مسجد محل جماعت خود پرداخت که از جمله شاگردانش می توان به بانو حاجیه خانم صدیقه بیگم زارعى و مرتضی اشتری فرد اشاره کرد.
« سهیلیان مردى بود وارسته از دنیا گسسته و با خلوت دل در ملک استغنا نشسته، مردى بزرگ در خانة کوچک و در نهایت سادگى زندگى مى کرد به طورى که در اتاق نشیمن وى حتى یک فرش هم وجود نداشت. کمتر با مردم معاشرت داشت. بسیار کمحرف و اهل تقوى و دور از مادیات و ذخائر دنیوى بود. او که اهل انفاق بود، تمام زندگى خود را به رتق و فتق امور مردم مى پرداخت. از خصوصیات بارز این عالم فرزانه این بود که بر روى منبر رژیم ستمشاهى را مورد خطاب قرار مى داد و به افشاگرى این رژیم مى پرداخت؛ به طورى که حتى از طرف حکومت ممنوع المنبر گردیده بود».
فایض از محترمان و اعضاى انجمنهاى ادبى اصفهان از جمله انجمن ادبى شیدا، انجمن ادبى کمال، انجمن ادبى تبریز بوده و از شیوخ شعراى اصفهان به شمار مى آمد.
سرانجام وی در 23 ذیقعده 1389ق/ 11 بهمن 1348ش به دیدار حقتعالى شتافت و پیکر پاکش را با تجلیل فراوان در سمت غربى تکیة بروجردی به خاک سپردند.
