“سید جلال فرزانه دهکردی
فرزند سید حسین بن سید سلیمان، ادیب و شاعر و از سادات محترم شهرکرد است. در سال 1279ش به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در مدرسة بختیاری به پایان برد و پس از اتمام تحصیلات قدیم و جدید به امر آموزگاری مشغول شد و چندی در مدرسة سامان به مدیریت سید حسین شجره به تدریس پرداخت و پس از آن تا آخرین سال حیاتش در دبیرستان دولتی تدریس می نمود.
وی بسیار مجلس آرا، خوش خلق و نیک رفتار و با ذکاوت بود. در مجالس روضه خوانی به خواندن روضه و مرثیه می پرداخت، خط نسخ و نستعلیق را به خوبی می نوشت و در حکاکی و نقاشی نیز استاد بود.
وی در شعر نیز طبع روانی داشت و اشعاری بسیار متین می سرود. دیوان کاملی داشته که چاپ نشده است.
از اشعارش که برای سنگ مزارش سروده است:
ای کسانی که می نهید قدم/به سر خاک خفتگان عدم
اندرین جایگاه ویرانه/خاک راه شما است فرزانه
دیده ات گر غبار دل شوید/خاک ما با شما سخن گوید
که مرا نیز بوده دورانی/چون شماها سری و سامانی
ریخت پیمانه و سبو بشکست/جز کفی خاک نیست اندر دست
به روانت هزار رحمت باد/گر روانم کنی ز رحمت شاد
وی در 29 مهر1327ش در اصفهان فوت و در قبرستان تخت فولاد به خاک سپرده شد.
