میرزا یحیی مدرس بیدآبادی؛ فرزند میرزا اسماعیل بن محمدباقر. عالم فاضل و ادیب شاعر متخلص به «یحیی» از علمای اصفهان در قرن چهارم هجری است.
تولد و تحصیلات؛ وی در حدود سال 1254یا 1255ق در کربلا متولد شد. پدرش میرزا اسماعیل در سال 1310ق فوت نمود.
وی تا 16 سالگى در عتبات عالیات علوم مقدماتی را نزد شیخ محمدباقر همدانی و فقه و اصول را از محضر شیخ انصاری یاد گرفت.
در 16 سالگی با پدر و تمام خاندان به اصفهان آمده و نزد حاج شیخ محمدباقر نجفى، صاحب روضات، آقا میرزا محمد هاشم چهارسویى، آخوند کاشى، شیخ احمد و غیره در مدرسه میرزا حسین به تحصیل پرداخت و از اساتید خود به اجازه روایتی نائل آمد. در علوم غریبه هم تسلط کاملی داشته و در این فن استاد وی حاج ملا هادى سدهى است که یکی از اقطاب زمان و اوتاد روزگار در عصر خویش به شمار می رفته است. وحید دستگردی می نویسد: «این استاد بزرگ نیز در علوم غریبه […] دارای حظ وافی و بهرة کافی است».
وی در همان مدرسه متجاوز از ده سال اشتغال به تدریس صرف، منطق، معانی، بیان، بدیع، رجال، اصول، فقه، نجوم، حساب و غیره داشته و در اواخر عمر در منزلش نزدیک مسجد سید در محلة بیدآباد تدریس مىنمود و طلاب به درسش حاضر مى شدند و چندین نفر از بزرگان از مجلس درس او بیرون آمدند. با همة فضائل و کمالات، در سخن سرایى به مرتبهاى بلند نایل، و از معاریف شعراى عصر خود بوده، و اقسام اشعار خصوصاً قصیده و مخمس و مسمط و غیره را غالباً به سبک میرزا جیحون یزدى، به غایت زیبا و دلربا مى سرود و در مجالس مداحى و مصیبت شرکت می کرد. او براى تحصیل معاش همواره به تحریرات شرعیه اشتغال داشت، و در خانة خود بدان کار همت مى گماشت و همچنین چهل سال در مدرسة میرزا حسین در بیدآباد تدریس می نموده است.
یحیى بیدآبادی داراى اخلاق حمیده و صفات پسندیده بود و با وجود این که علامة دهر و جامع فضل و کمال بود، هیچ گاه در صدد شهرت و دکان دارى نبود و همیشه با کمال زهد و ورع در گوشة انزوا به عبادت و ریاضت به سر مىبرد، و با خلوص عقیده، بیشتر هم خود را مصروف سرودن اشعار در مدح و مصیبت پیغمبر مختار (ص) و ائمة اطهار، علیهم السلام، مىنمود». وی با حاج ملا ابوالقاسم زفره ای معاشرت زیادی داشته.
تألیفات؛ از آثارش می توان کتاب «مرآت المصنف» در احوال مؤلف کتاب «انیس اللیل» علامه میرزا محمدرضا کلباسی و دیگر «دیوان اشعار» نزدیک 6 هزار بیت، می باشد.
وی به عربی و فارسی شعر می گفته و به خصوص مراثی او مورد توجه مداحان و مرثیه سرایان بوده، هر روز به منزل او می آمدند و در دفتر بیاض های خود آن را می خوانده و تقریباً چندین سال مرثیه خوانی در اصفهان منحصر به اشعار او بود.
وفات؛ وی در روز چهارشنبه پنجم ذیقعده 1349ق/ 4 فروردین1310ش پس از ادای نماز صبح به سن نود و پنج سالگی وفات کرد و در تخت فولاد تکیة میرزا رفیعاء نائینی مدفون شد.
