محمدحشسن مدرس کهنگی؛ فرزند سید ابراهیم، از سادات جلیل القدر طباطبایی اهل زواره و مقیم کهنگ در سال 1288ق در کهنگ برزاوند از توابع اردستان متولد شد.
وی پس از نشو و نما در خاندان سیادت در شهر اصفهان شروع به تحصیلات مقدماتی نموده و از محضر علمای عصر مانند حاج میرزا بدیع درب امامی، آقا میرزا ابوالمعالی کلباسی، آقا میرزا محمدهاشم چهارسویی، شیخ محمدتقی ثقة الاسلام، شیخ محمدتقی آقا نجفی و حاج آقا نورالله نجفی در معقول استفاده نمود. وی پس از فراغت از سطح در سال 1317ق برای تکمیل تحصیلات عالیة خود به نجف اشرف مهاجرت نمود و از محضر اساتید آن زمان در مدت چهارسال استفاده نمود و در سال1321ق به اصفهان مراجعت می نماید.
وی در اصفهان به تدریس مشغول شد و بدین جهت به مدرس کهنگی معروف شد. در مکاتبات نفسانی و فضایل اخلاقی بی نظیر بود. در مسجد علی سمت امامت داشته و عده ای از مردم به ایشان اقتدا می نمودند.
عمادزاده می نویسد: «آقای مدرس کهنگی از علمای سادات و سادات علما، و مجسمه فضیلت و اخلاق و متعصب در اصول علمی دین اسلام و دارای شجاعت و شهامت فوق العاده و اشداء علی الکفار رحماء بینهم بوده».
او برای امرار معاش به حفر قنوات و غرس اشجار و عمران و آبادی اراضی موات اشتغال جسته و ایام هفته را در منزل تدریس می نمود. ایام تعطیل را برای تکمیل کار زراعت و دهقانی به کوهپایه می رفت و در این مدت چندین رشتة قنات حفر نموده است.
عمادزاده می نویسد: «روزی در محضر ایشان بحثی در بداء شد. مطلب را بسیار منقح و سلیس بیان فرمود. نگارنده تقاضا کرد که تحت این عنوان رساله ای بنگارد. تقاضای اینجانب اجابت شد و رسالة بداء مرقوم فرمودند».
این رساله پس از وفات وی به همت حسین عمادزاده و با مقدمة وی در رجب 1377ق در تهران چاپ شده است.
بلاخره سید محمدحسین مدرس در 17جمادی الثانی1376ق/29 دی 1335ش در اصفهان فوت و در ضلع شمالی قبرستان عمومی پشت مصلی تخت فولاد مدفون گردید.
