شیخ محمدباقر مرتضوی، فرزند ملا علی کهیازی شیخ الاسلام، عالم فاضل زاهد. در کهیاز اردستان متولد شد و به همراه پدر به اصفهان رفت. دروس مقدماتى را نزد پدر خواند و به همراه شیخ حسین معروف به علماء که از کسب بازو معاش مىکرد، در مدرسة نوریه سکونت کرده و به تحصیل مشغول شد.
اساتید وى در دوران سطح عبارت بودند از شیخ شیخ احمد فیاض، حاج شیخ اسماعیل معزى و سید محمد مدرس نجف آبادى، سید علی مدرس نجف آبادی و شیخ علی مدرس یزدی.
منبرش مشتمل بر ذکر احادیث اهل بیت، علیهم السلام، بود. به نماز اول وقت، تهجد و قرائت قرآن اهمیت زیادى مى داد. روزهاى بسیارى را روزه مى گرفت و با نماز و روزة استیجارى امرار معاش مىنمود. اهتمام فراوانى به کمک به فقرا و مخصوصا سادات فقیر داشت. بسیار قانع و زاهد بود و اوقات خود را به بطالت نمى گذراند. تا آخر عمر خانه ملکى نداشت. پس از فوت چندین فرزند یتیم از او برجاى ماند؛ ولى به مصداق آیة شریفه «ان الله مع الذین اتقوا والذین هم محسنون»، تمام اولاد او داراى کسب و کار و خانه شدند. تقوا و صبر و شکر شیخ باعث شد که خداوند اولاد او را پس از وفاتش به نحو احسن تربیت و زندگى آنان را فراهم نماید.
سرانجام این شیخ زاهد و عابد، در 16 فروردین 1342ش دار فانى را وداع گفت و در کنار پدر در تکیة خواجویی به خاک سپرده شد.
