سید عبدالوهاب معین العلمای اصفهانی؛ از آزادی¬خواهان و کوشندگان مشروطیت و از ادبا و روزنامه نگاران شهر اصفهان است. فرزند سید مهدی نحوی، در سال 1294ق در اصفهان متولد شد. تحصیلات مقدماتی را نزد پدرش و شیخ محمدتقی آقا نجفی، حاج آقا نورالله نجفی و شیخ محمدعلی ثقة الاسلام درس گرفت. نوزده سال اول زندگیش معاصر با دوران ناصرالدین شاه قاجار (1313– 1264ق) بود. در این دوره که ناامنی و بدبختی زیادی گریبان‌گیر مردم شده و استبداد حاکم بر جامعه گلوی حق طلبان و ترقی خواهان را فشرده بود، وی با تفکرات آزادی خواهی و انقلابی رجال بزرگی چون سید جمال واعظ اصفهانی آشنا و همراه شد. مظفرالدین شاه (1324-1313 ق) چون نسبت به پدرش نرم‌خوتر بود، تلاشها و فعالیتهای آزادی خواهان در زمان او گسترش بیشتری یافت و آنان را برای یک پیکاری جدی آماده کرد. لذا معین العلما به همراه دیگر یارانش در سال 1320ق عازم تهران شدند و با علمای برجستة تهران همکاری نمودند. دو سال بعد انجمن مخفی مجمع آزادی خواهان را به سال 1322ق توسط عده ای از مردم تهران تشکیل دادند.
در زمان مشروطیت زمانی که علماء تصمیم گرفتند در صحن حضرت عبدالعظیم حسنی تحصن نمایند معین العلما نقش فعالی داشت تا اینکه بالاخره مشروطیت به ثمر نشست. به موقع انتخابات مجلس، در اصفهان شکایتهای زیادی وجود داشت او رسیدگی کرد و مسائل را حل نمود. در همان اوایل انقلاب که جو بسته و خفقان، شکسته شد و مطبوعات از آزادی بیشتری برخوردار شده و مقامی یافتند، معین العلما اقدام به انتشار روزنامه «نیر اعظم» به سال 1325ق در تهران نمود.
او چندی ریاست عدلیة مازندران و زنجان و گیلان و سپس قضاوت محاکم عدلیة فارس و ریاست عدلیة آباده و گلپایگان و در اواخر قضاوت محاکم عدلیة مشهد با ایشان بود و در سال 1318ش به عدلیة اصفهان منتقل و پس از دو ماه در تاریخ 27 مهر1318ش در اصفهان دار فانی را وداع گفت و در تخت فولاد اصفهان، تکیة سادات مهدوی به خاک سپرده شد.
