میرزا محمدعلی مکرم حبیب آبادی: فرزند علی خان، در سال1304ق در حبیب آباد برخوار به دنیا آمد. سراینده، روزنامه نگار و طنزپرداز، که در اوایل مشروطیت جزو آزادی خواهان وارد شده و با آنها همکاری می¬نمود. روزنامه «اصفهان» در مقاله (صدای اصفهان خاموش شد) می نویسد: «تحصیلات مقدماتی خود را در مکتب محل تولد طی کرد. در سن 18 سالگی روی به شهر آورد و در مدارس قدیم تحصیل علوم دینی را نزد ملا عبدالکریم گزی و سید محمد باقر ابطحی سپری نمود». استاد منوچهر قدسی می نویسد: «مکرم در خوش محضری، ظرافت، طنز و حاضرجوابی، آیتی و حکایتی بود». او با هدف مبارزه با خرافات به سرودن اشعاری در انتقاد و هجو از برخی اعتقادات دینی و خرافات پرداخته، اشعار تند و تیزی سرود که باعث خشم برخی شد و تا تکفیر او پیش رفت. در سال 1299ش روزنامه «صدای اصفهان» و در سال 1301ش مجله «سپاهان» را منتشر کرد. پس از به حکومت رسیدن پهلوی با جسارت بیشتری به سرودن اشعار خود بر ضد روحانیت پرداخت. با این حال برخی اشعار ساده و همه فهم او در نقد عقاید و خرافات عامه تأثیر زیادی میان مردم داشت. او تنها نقّاد خرافات نبود، بلکه برخی از عادات مذموم گفتاری و رفتاری عموم مردم را نیز با سخره، به نقد می کشید؛ مانند قسم خوردن، غیبت کردن همراه با جمله «غیبتش نباشد» و غیره. یا به طور خاصی برخی از طبقات را زیر ذره بین قرار می دهد و عاداتی بی معنا و ناپسند را خرده گیری می کند. بالطبع، بیش از هر طبقه، متحجدین با او دشمنی می ورزیدند و وی را متهم به بی دینی یا بددینی، لا ابالی گری، بابی گری و غیره می کردند و البته بودند از میان آنها کسانی که ارزش او را می دانستند و می ستودند. استاد قدسی می نویسد: «در حوزه روحانیت اصفهان، آخوند ملا عبدالکریم گزی بوده است که از مکرم حمایت می-کرده و به تعبیر خودش وجود او را لطف می دانسته است». وی در8 فروردین 1344ش وفات یافت.
