محمد حسن منانی؛ فرزند حاج محمدحسین، متولد 1298ق در اصفهان، از خدمتگزاران به فرهنگ و ادیبان فاضل و متدین قرن چهاردهم هجرى است.
منانى پس از فارغ التحصیلى از دانشسراى مقدماتى به تدریس در مدارس جدید اصفهان پرداخت. وی ابتدا در دبیرستان فرهنگ با میراحمدى و بعد با سید محمد صدرهاشمى همکارى مى کرد و آخر سنوات خدمت را در دبیرستان فارابى که خود نیز در آن سهیم بود پرداخت. وى در این مدت علاوه بر تدریس ادبیات به امور حسابدارى نیز رسیدگى مى کرد.
محمد حسن منانى از ستاره هاى درخشان فرهنگ بود که لحظه اى از ارشاد و هدایت محصلین غفلت نمى کرد، و با بیان بسیار ملاطفت آمیز و منطقى با دانش آموزان رفتار مى نمود و حتى رفت و آمد آنها را در خارج از دبیرستان زیر نظر داشت و بعضى از آنها را به جلسة تفسیر قرآن که صبح جمعه ها در منزلشان برپا بود، دعوت مى کرد.
عصرهاى جمعه دعاى سمات توسط حاج آقا مصطفى بهشتى نژاد در منزل حاجآقا حسن منانى برپا مى شد و صبحهاى جمعه نیز جلسة تفسیر قرآن و احکام برپا مى داشتند که وعاظ و علماى اصفهان از جمله حاجآقا میرزا دهکردى، حاج آقا رضا هرندى، حاجآقا صدرالدین کوپایى، سید حبیب الله روضاتى، سید حسن مدرس، سید جمال الدین صهرى، در این جلسة تفسیر شرکت مى کردند.
وى فردى وارسته، متدین، متقى و فاضل و بسیار مهربان و خوش اخلاق و خوش برخورد و پایبند به مبانى دینی بوده و تا سرحد امکان حتى مستحبات را ترک نمى کردند و به صله رحم بسیار مقید بود و در امر معاشرت بسیار دقت داشت.
وى طبع شعرى روان داشت و شعر را نیکو مى سرود و در اشعار «منانى» تخلص مى نمود.
این ادیب فاضل در 27 جمادىالاول 1398ق/ 15 اردیبهشت 1357ش بدرود حیات گفت و پیکرش در تکیة بروجردی به خاک سپرده شد.
