میرابوالقاسم میرفندرسکی؛ فرزند میرزابیک از حکمای طراز اول مکتب اصفهان است که افزون بر آن شهرت بسزایی در حکمت ریاضی و طبیعی، جفر و کیمیا و فنون تسخیر و عجائب دارد.
ابوالقاسم در سال970ق در روستای فندرسک، دیده به جهان گشود. مقدمات تحصیل علوم را در همان منطقه فرا گرفت و جهت تکمیل آموزش خود در اصفهان به درس علامه چلبی بیک تبریزی از شاگردان افضل الدین محمد ترکه اصفهانی راه یافت و رفته رفته خود یکی از متفکران آن عصر گردید.
وی در سال 1015ق به هندوستان سفر کرد و مقرب دستگاه میرزا جعفر آصف¬خان از شاعران و ادیبان فارسی مقیم آنجا گردید. میرفندرسکی به طور مکرر میان سالهای 1021-1024ق به هند سفر کرد و نیز به عراق سفر داشت.
شاگردان؛ برخی عبارتند از: آقا حسین خوانساری، محمدباقر سبزواری، ملا محمدکاظم طالقانی قزوینی، محمدرفیع نائینی، میر سید عبدالرزاق کاشانی، میرزا ابوجعفر کافی قاینی، ملا حیدر خوانساری، ابوعیسی محمد حکیم نیشابوری، سید احمد عزیزی درب امامی که به نزد وی و میرداماد الهیات شفا را خوانده است.
وفات؛ درگذشت این حکیم، پس از عمری تلاش، در حدود سن هشتاد سالگی است و بنا به دلالت سنگ مزارش در سال1050ق وفات یافته است.
مزار وی در فضایی باز در تخت فولاد اصفهان، قرار دارد و بر مزار او بر کتیبه ای به خط ثلث برجسته مورخ1050ق آمده است:« بسم الله الرحمن الرحیم الا ان اولیاء الله لا خوف علیهم و لا هم یحزنون، هذا مرقد قدوة الاولیاء و زبدة الاوصیاء، معتضد الاصفیا، معتمد العرفاء، قائد السالکین و العاشقین، هادی الموحدین المتألهین، السایر فی فضاء(کذا) الجبروتیة، والطائر فی هواء(کذا) اللاهوتیة، عارف عوالم الألوهیة، مالک ممالک الملکوتیة، قطب الذین الا خوف علیهم و لا هم یحزنون مرکز دائرة، بل احیاء عند ربهم یرزقون اعلم علماء المتبحرین، افضل الفضلاء المتفردین، جامع المعقول و المنقول مجمع الفروع و الأصول، سیاح بوادی الإیقان، سیاح بحار العرفان، الفانی فی الله و الباقی بالله، سید سادات العظام، سند اسناد الفخام السید ابوالقاسم الفندرسکی، قدس سره الزکی، و کان وفاته الف و خمسین من هجرة النبوی1050». از همان اول سنگی بسیار بزرگ بر پیکر او نهادند، زیرا گفته اند: «میر فندرسکی در علم حکمت و تسیر و جفر و کیمیا و خوارق عادات ید طولایی داشت، گویند تمام بدنش اکسیر بود، هر فلزی که مماس بدنش می شد طلا می گردید، قبرش در تخت فولاد است، شاه عباس ماضی گرد قبرش سرب گداخته انباشته تا احدی نقب نزند، استخوانش بیرون نبرد».
مقاله حامد ناجی اصفهانی از دانشنامه تخت فولاد اصفهان
