میرزا عباس نحوی؛ فرزند عبدالجواد مدرس، ادیب، نویسنده، دبیر و مدرس ایرانى به سال 1260ش در اصفهان زاده شد. میرزا عباس در رساله «شرح حال خاندان نحوی های هرند» در مورد پدرش می نویسد: «میرزا عبدالجواد مدرس پدر بندة ناچیز میرزا عباس نحوی. این بزرگوار از کودکی مایل به تحصیل علم و ادب بوده، ادبیات فارسی و عربی را کاملاً خدمت عم بزرگوار آقا میرزا عبدالعلی تحصیل نموده شرح لمعه و قوانین را خدمت مرحوم حاجی میرزا بدیع، در فقه خارج و اصول را خدمت مرحوم حاجی شیخ محمدباقر، اعلی الله مقامه، و آخوند ملا محمدباقر فشارکی و مرحوم شیخ مرتضی ریزی که اول کسی که تدریس فرائد در اصفهان کرد، او بود. موضع تدریس آن مرحوم مسجد نو، تدریسش از سیوطی و حاشیه و شرح شمسیه تا شرح لمعه و قوانین بوده است».
از نوجوانى به آموزش علوم در حوزة علمى اصفهان روى آورد و از ملا عبدالکریم گزى اجازه گرفت.
پس از بیست و پنج سالگى به دانش اندوزى به شیوة نوین در مدرسة قدسیه پرداخت. آنگاه به سال 1329ق مدرسة دیانت را با همکارى خاله زاده، عبدالرسول نحوى در کوى شهشهان پایه گذارى کرد و به تدریس در دبیرستانهاى سعدى، صارمیه، گلبهار و دانشسراى دختران و پسران سرگرم شد. شاگردان او بسیارند که از آن میان مى توان به محمد خوانسارى، ابوتراب نفیسى، شهید سید محمد بهشتى، سیف الله وحیدنیا، اعلم، مهدى تلگینى، محمد سیاسى، ابراهیم نیلفروشان، سید محمد حکیمانه، سید روح الله کشفی و سید حسین میرشمسى اشاره کرد.
براى آموزش زبان عربى، «نصاب الصبیان» ابونصر فراهى را درس مى داد و آن را به صورت کامل شرح مى کرد؛ چنانکه تنها دوازده معنى براى «عین» مى گفت. بسیار جدى، سخت گیر و نمره بیستش دوازده بود.
او مدیریت دبستانهاى شهشهان، فردوسى، حکیم نظامى و عصر پهلوى را در کارنامة خود داشت. مدتى نیز ریاست ادارة تحقیق ادارة اوقاف و سرپرستى ادارة فرهنگ استان دهم را برعهده گرفت تا اینکه در آذر 1329ش پس از 37 سال خدمت به خواست خود بازنشسته شد.
یک سال بعد در شب دوم جمادىالثانى1371ق/ پنج شنبه 8 اسفند 1330ش درگذشت و در تکیة بروجنى ها در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد. مزار عبدالجواد نحوى فرزند عباس درگذشته به روز 7 خرداد 1353ش در تکیة سادات احمدآبادى دیده مى شود.
