عبدالباقی نواب؛ فرزند رضا فرزند على مستوفى خزانه فرزند عبدالباقى، پزشک، شاعر، مدرس و خوشنویس ایرانى به سال 1293ش در اصفهان زاده شد. تحصیلات ابتدایى و متوسطه را در اصفهان گذراند. سپس با رتبة نخست وارد دانشکده علوم پزشکى تهران شد. در ضمن در کلاسهاى دانشکده ادبیات و معقول و منقول دانشگاه تهران نیز حضور یافت. در خرداد سال 1320 دانش آموخته شد و مدال درجة یک علمى را به دست آورد. سال 1321ش معلم بهداشت هنرستانهاى اصفهان شد و چند سالى نیز به همکارى با آزمایشگاه انگلشناسى و شیمى دانشگاه پزشکى دانشگاه تهران روى آورد. به سال 1325 پس از پایه گذارى آموزشگاه عالى بهدارى اصفهان به عنوان دانشیار شیمى به فعالیت پرداخت. از همان روز نخست، نام و نام خانوادگى شاگردان را به حافظه مى سپرد و با شاگردانش انس مى گرفت.
به سال 1329 در مسابقة دانشیارى بیمارى هاى عفونى موفق شد و به عنوان دانشیار این رشته در دانشکده پزشکى اصفهان به خدمت پرداخت. پس از این به لندن رفت و تخصص خود را در بیمارىهاى گرمسیرى و بهداشت با درجة دى. تى. ام و اچ گرفت. دورة تخصصى بیمارى هاى عفونى را در پاریس گذراند و به همکارى با بیمارستانهاى پاریس و انستیتو پاریس پرداخت. او موفق به دریافت نشان فرهنگى پالم آکادمیک کشور فرانسه شد. آنگاه به زادگاهش بازگشت و به درمان بیماران پرداخت.
خط شکستة به شیوه سید على اکبر گلستانه را از گلستانه معروف به علوم آموخت. وى از پایه گذاران مکتب ادبى صائب اصفهان بود و در انجمن سعدى و وحید عضویت داشت. شوخ طبع، نکته سنج و حاضرجواب بود. شعر مى سرود و نواب تخلص مى کرد ولى پرگو نبود.
به سال 1336 به درجة استادى رسید و مدیر بخش بیمارى هاى عفونى شد. سال بعد مدیریت دانشکدة داروسازى دانشگاه اصفهان را برعهده گرفت. از ابتداى پایه گذارى حزب ملیون، نایب رییس شعبه اصفهان این حزب شد.
بیست سال در هیأت مرکزى جمعیت شیر و خورشید سرخ اصفهان عضویت داشت و پنج سال در سالهاى 1335 تا 1339 مدیرعامل این جمعیت بود.
به سال 1340 معاونت دانشگاه اصفهان را برعهده گرفت، و به عضویت شوراى عالى پیشاهنگى استان اصفهان درآمد. او چنان شیفتة علوم انسانى بود که دو دوره مدیر دانشکدة ادبیات اصفهان شد و به تدریس تاریخ عصر قاجاریه پرداخت.
بیمارستان نور به سرپرستى او و ابوتراب نفیسى اداره مى شد. آنگاه بخش جداگانه اى به نام بخش عفونى و گرمسیرى با بودجة شرکت نفت در این بیمارستان پایه گذارى شد. این بخش که دانشکدة پزشکى اصفهان خوانده شد، به ریاست نواب آغاز به کار کرد.
به سال 1342 سرپرست دانشکدة پزشکى و داروسازى شد. همچنین به مدت یک سال مدیر عامل سازمان شاهنشاهى و خدمات اجتماعى بود. سپس رییس هیأت مدیرة انجمن حمایت از کودکان اصفهان و رییس شوراى آموزش و پرورش منطقه اى استان اصفهان شد.
به سال 1346 نمایندة مجلس مؤسسان بود. همچنین یک سال رییس هیأت مدیرة انجمن ایران و امریکا و رییس هیأت مدیره سازمان رهبرى جوانان شد و به عضویت انجمن آثار ملى ایران و شوراى حفاظت آثار تاریخى شهر اصفهان درآمد.
در بهمن 1350 مسؤول گروه بهداشت دانشکده پزشکى اصفهان شد.
به سال 1352 نشان سپاس را از وزارت آموزش و پرورش به دست آورد. همچنین موفق به دریافت نشان همایونى و نشان تاجگذارى شد. در همین سال سرپرستى گروه آموزشى رشتة تاریخ دانشگاه اصفهان را برعهده گرفت.
نواب در مجامع فرهنگى و علمى فرانسه عضویت داشت و به دعوت دانشگاههاى امریکا و اروپا از موسسات آموزشى بازدید به عمل آورد.
او با محمد سیاسى برنامه ادبى سرود زنده رود را در رادیو اجرا مى کرد که پس از چندى به تلویزیون برده شد. این برنامه تا سال 1354 ادامه داشت.
به سال 1354 سناتور شد و زندگى خود را به تهران انتقال داد. در این دوران با بیمارى هاى گوناگون دست به گریبان بود و در بیشتر جلسات مجلس سنا نمى توانست حضور یابد.
سرانجام وی در شب اربعین 1403ق / آذر 1361ش در شصت و هشت سالگى در تهران درگذشت. پیکرش را به اصفهان آوردند و در تکیه سادات بهشتى در تخت فولاد اصفهان به خاک سپردند.
