سخنور، عارف، هنرمند ماده تاریخ سرا که با نام سید علی بدیع زادگان و گاهی «بدیع زاده» نیز خوانده شده است، در سال 1289ش به دنیا آمد. پدرش سید عبدالحسین اصفهانی واعظ در ایران و هندوستان و از تبار میردامادی‌های اصفهان است که نسبشان به میر محمدباقر استرآبادی معروف به حکیم میرداماد می‌رسیده؛ و مادرش نیز از صلب عالم فاضل محقق و شاعر و مدرس برجستة مدرسة نیماورد،حاج میرزا بدیع درب امامی بود. عمویش نیز سید مصطفی مؤیدالاطباء طبابت می‌کرد.
هور خود نیز داماد اول حجة الاسلام سید محمدعلی مبارکه‌ای واعظ و خطیب معروف به «سید مبارکه‌ای» است.
در اوان جوانی پدرش را از دست داد و با وجود استعداد نمایان و اشتیاق شایان ناچار تحصیل خود را تا دیپلم علمی در سال 1308 ش در دبیرستان امین‌التجار اصفهان ادامه داد؛ و پس از طی دورة سربازی به سبب آن که فرزند بزرگتر بود، ناچار به اشتغال در کارخانة ریسندگی و بافندگی زاینده رود اصفهان شد در همان حال به فراگیری برخی علوم حوزوی و همچنین فراگیری زبان‌های عربی و آلمانی و فرانسوی و تا حدودی انگلیسی پرداخت او در میان کارخانه‌داران آن‌زمان اصفهان چنان زبانزد گردید که سوارکردن آلات و ابزار و قطعات، حتی بعداً خرید دستگاه منوط به تأیید او شده بود،
ممارست هور در سرودن و ساختن ماده تاریخ سبب شد که در جوانی به اصرار دوستان ادیب انجمن ادبی اصفهان به چاپ نسخه‌ای مختصر از چند قصیده همت گمارد. با بنده رطب‌اللسان خواهد شد که الحق نابغة زمان است و فرید این دوران؛ زیرا چهارصد مصراع شعر مدیحه گفتن که تماماً ماده تاریخ باشد و یکهزار و سیصد و شصت و شش درآید، تصور نمی‌کنم در قوة احدی باشد».
در میان متقدمان این فن برخی از چنین مهارتی برخوردار بوده‌اند. مشهورترین آنان «ناطق اصفهانی» است که بلندترین تاریخیة وی قصیده‌ای شصت و دو بیتی است. با این حال قصیدة یکصد و بیست و هشت بیتی ملمع «هور» با نظر به عدد نام «حسین= 128» به مناسبت ولادت اباعبدالله‌الحسین، علیه‌السلام، که بیتی تاریخ قمری سرایش آن یعنی1375 و بیتی شمسی 1335 باشد از غرر آثار اوست.
سید علی بدیع زادگان به فارسی و عربی شعر می‌سرود، و گاه سروده‌های عربی او نیز با ماده تاریخ همراه است.
شعر «هور» سبک بازگشت ادبی دارد به گونه‌ای که قصیده‌ها و غزل‌هایش سبک عراقی را نمایان می‌سازد. قصیده‌ها اما گاهی رنگ خراسانی به خود می‌گیرد. غزل‌ها و قطعه‌هایی هم با تمایل به سبک اصفهانی یا هندی در آثار او دیده می‌شود.
ویژگی دیگر شعر «هور» استفاده از آیه‌های قرآن، حدیث و جمله‌های عربی است؛ از این رو وی را شاعر ذواللسانین نامیده‌اند. از دیگر ویژگی‌های شعر هور سرایش ذو قافیه و ذوالقوافی (بیش از دو قافیه) و نمایش وسیع تضمین و تلمیح است.
هور در عرفان عملی سیر و سلوکی حق‌جو داشت. دقت در مضامین و معانی تنها قصیدة «ماه خورشید» او می‌تواند انوار روحانی و جلوات عرفانی حضرت امیر مؤمنان علی (ع) را که در خواب به او عنایت گردیده، به خواننده نشان دهد، که به مدد آن توانسته است در مدت دو هفتة باقیماندة ماه شعبان سال 1375ق 128 بیت با تاریخ دقیق در هر مصراع در مدح و منقبت امام حسین(ع) بسراید.
نثر وی روان و دلکش و گاهی به دلیل آمیختگی با واژه‌های عربی ممتنع است. نمونة نثر او در مقدمة مجلة «لمعات حسینی» به چاپ رسیده است. وی را شاعر جامع‌الخطوط و هنرمند تاریخیه‌سرا خوانده‌اند؛ و به جز خطوط نسخ و نستعلیق و شکسته، خط لاتین را هم به صورت تحریری زیبا می‌نوشت. وی پس از تحمل مرارت بیماری‌های ریه، قلب و کلیه و بستری شدن در بیمارستان‌های اصفهان و تهران، عاقبت در 16 دیماه 1346ش/5 شوال 1387ق در سن 57 سالگی در تهران جان به جان آفرین سپرد و پیکرش در بقعة تکیة تویسرکانی به خاک رفت.
