فـرامرز آذری، فرزند عطاءالله به در سال 1339ش در اصفهان و در خانواده ای مذهبی متولد شد. وی در سال 1345ش وارد دبستان کورش اصفهان شد و این مرحله را نیز با موفقیت به پایان رسانید. همین طور مقطع راهنمایی را در مدرسه ملی کار و دبیرستان را در مدرسه جامع سعدی گذراند. او فردی قانع، مقید، فداکار و باگذشت بود و همیشه در حفظ و نگهداری اموال عمومی و شخصی توجه داشت.
اوج شکوفایی علمی او در دوران دبیرستان و ورودش به دانشگاه با رتبه ممتاز بود. او در سال 1357ش با کسب رتبه 51 در رشته مهندسی برق وارد دانشگاه صنعتی اصفهان شد. هرچند که وی در امتحان اعزام به خارج از کشور هم قبول شده بود، ولی چون همزمان با اوج گرفتن انقلاب بود، از رفتن به خارج منصرف شد و عقیده اش این بود که: وقت ایستادن و به ثمر رساندن انقلاب است.
در واقع، دوره اصلی زندگی او از اواسط سال 1357ش شـروع شـد. قبـل از انقـلاب فـرهنـگی فعالیتهای درخور توجهی در رشد و شکوفایی خط امام در دانشگاه و همچنین تضعیف جریانهای انحرافی که در دانشگاه به صورت قوی وارد عمل شده بودند، داشت. او همـواره بـا فعالیتهای گروهک ها مقابلـه می کرد و حتی در مسأله بنی صدر نیز از جمله معدود عناصری بود که مستقیماً و بی پروا با آنها برخورد کلامی و قاطع داشت که شجاعت، اخلاص و مسؤولیت پذیری او را نسبت به انقلاب اسلامی نشان می داد.
وی پس از شروع حرکت انقلاب فرهنگی درس را رها کرد و برای تحقق اهداف انقلاب همراه دوستانـش عـازم شهرکرد شـد. در آنجا به عنـوان مربـی تربیتی مشغول خدمت شد و همچنیـن در هنرستانهای صنعتی و کشاورزی به تدریس دروس مذهبی پرداخت و یک سری برنامه های عمیق مطالعاتی و بررسی و اجرای شیوه های مؤثر در رشد زمینه های اسلامی شهر را تدوین کرد.
از دیگر فعالیتهایش شرکت در کلاسهای آموزشی تکواندو به استادی شهید قوچانی بود. وی در یکی از جلسات تمرین، دچار آسیب دیدگی از ناحیه زانو شد که همین موضوع او را از حضور مستقیم در جبهه باز می داشت. در سال 1361ش با مطلع شدن از اینکه در جبهه ها نیاز به راننده بولدوزر است، در حالی که یکی از مسؤولان اصلی اردوی آموزشی عقیدتی – سیاسی شهید بهشتی و عضو شورا بود، کارش را به یکی از همکارانش سپرد و خود برای آموزش رانندگی لودر عازم جبهه شد و در همین سفر در منطقه عملیاتی پاسگاه زید، در اثر ترکش خمپاره از ناحیه دو پا مجروح و به بیمارستان منتقل شد، ولی عشق به معبود و ایثار و فداکاری او را دوباره عازم جبهه ها کرد. می-گفت: « باید جبهه ها را نگه داریم و مسؤولیتهایمان را بهانه قرار ندهیم که کار ما آنجا لازمتر است و به جبهه نیاییم، بلکه باید بیایید و فی سبیل الله کار انجام دهید». آذری به عنوان راننده وارد جبهه شد ولی کم کم همه با او آشنا شدند و مسؤولیتهای سنگین تری را به او محوّل کردند.
فرامرز در آبان ماه 1361ش فعالیت در جهاد دانشگاهی دانشگاه اصفهان را با همکاری روابط عمومی بخش فرهنگی آغاز کرد و سپس مسؤولیت این واحد را به عهده گرفت. وی دفتر پشتیبانی جبهه و جنگ را در دانشگاه ایجاد کرد وبه آشنـا کـردن اساتیـد و دانشگاهیـان با مسائـل جنـگ پرداخت و خود برای کمک مرتب در جبهه ها رفت و آمد داشت.
در سال 1363 ـ 1362 ش به طور فعال در رابطه با گزینش دانشجویان فعالیت می کرد و به عنوان روابط عمومـی شـورای گزیـنش انجام وظیفـه می نمود و می گفت: هدف از تقبل آن مسؤولیت چیزی جز رضای خدای متعال نبوده و نیست.
در اوایل سال 1363ش در قسمت طرح و تحقیقات جهاد دانشگاهی شروع به فعالیت نمود. وی بنیانگذار و اولین مسؤول دفتر پشتیبانی جنگ جهاد دانشگاهی بود. از طریق همین دفتر نیروهای متخصص برای جنگ اعزام می شد و حتی یک دفتر هم در اهواز ایجاد شد تا بتواند ارتباط مستقیمی با نیاز جنگ و جبهه برقرار کند. وی از یک تیزبینی و شم فنی خاصی بـرخـوردار بود که بـاعث می شـد در عیـن حالـی که وظایـف محولـه اش را به خوبـی انجـام می داد، در برخورد با مشکلات جنگ نیز ابتکار عمل داشته باشد. از جمله ابتکاراتش طراحی یک دستگاه حفاری شهر بود که با سرعت 12 کیلومتر در ساعت، شیاری به عمق یک متر حفر می کرد که این وسیله را به پشت یک بولدوزر می بستند و هدایت می کردند. از دیگر ایده های او، استفاده از بالن برای پدافند غیرعامل در شهرهـا و مأموریـتهای شناسـایی در جبهـه بود که نمونه ای ساختـه شـد و مورد استفـاده قـرار گرفت. همچنین وسیله ای بود که رنگ فسفری در معابر می ریخت تا همه به سلامت از آن معابر عبور کنند. به دلیل گران و کمیاب بودن قرص های فسفری، وی ایده ای مطرح کرد که استفاده از سیستم چشمک زن با لامپ EP می توانست کار قرص های فسفری را انجام دهد و این طرح به مرحله تولید رسید.
از دیگر فعالیتهایش همکاری مداوم و فعال با انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه بود. همواره مسائل بنیادی دانشگاه را مدنظر داشت و در جهت بهبود آن تلاش می کرد. وی برای مسائل مطرح شده در انجمن، پیشنهادهایی جهت چاره جویی ارائه می داد. هر چند که مسؤولیت اجرایی خاصی به دلیل مسؤولیتهای متفاوتش در انجمن نداشت، ولی همیشه در فکر انجمن بود و از کنار مسائلی که ارتبـاط مستقیمـی هـم بـا وی نـداشت، بی تفـاوت نمی گذشت و این ویژگی او باعث شد که همیشه و در همه جا در صحنه حاضر باشد .
وی در عملیات والفجر8 و چند عملیات دیگر هم شرکت کرد تا اینکه در نیمه شب 29 بهمن 1364ش در شمال فاو بر اثر اصابت ترکش گلوله تانک به ناحیه کمـر، به فیض شهادت رسید. پیکر آن شهید در گلستـان شهـدای اصفهان، قطعه والفـجر4، ردیـف2، شمـاره6، به خاک سپرده شد.
