رضا آقاباباگلـی، فرزند محمد آقا باباگلی، در سال 1340ش در محلة چهارسوق اصفهان متولد شد. پدرش آهنگری داشت، ولی به مسایل اجتماعی و سیاسی جامعه نیز علاقه مند بود. در ابتدای شکل گیری انقلاب اسلامی بارها به تهران و قم سفر کرد و در حادثة دلخراش مدرسه فیضیه در سال 1342ش حضور داشت. رضا تحت مراقبتهای چنین پدری تربیت یافت.
وی دوران دبستان و راهنمایی را در مدرسة حمزه اصفهانی و مدرس طی کرد و به دلیل فعالیتهای زیادی که انجام می داد، به عنوان فردی مبارز شناخته شده بود. بعد از آن وارد هنرستان شد و در رشتة مکانیک (ماشین افزار) به تحصیل پرداخت.همزمان با اوج گیری انقلاب اسلامی در راهپیمایی ها و جلسات مخفی و کارهای نظامی و حساس حضوری چشمگیر یافت. رضا و دوستانش را با رژیم استکبار آشنا و آنها را هدایت می کرد. وی شخصاً به تکثیر اعلامیه های امام می پرداخت و خانواده اش را هم به این امر تشویق می کرد و از امکانات و همت عالی پدر در این راه استفاده می نمود.
پس از پیروزی انقلاب به دلیل صاف بودن کف پا از خدمت سربازی معاف شد و از این بابت خوشحال بود که می تواند هرکجا که بیشتر نیاز است، برود. به همین علت، به عضویت جهاد سازندگی در آمد تا از این طریق خدمتی به مستضعفان و مناطق محروم کرده باشد.وی پس از دیدن دورة آموزش عمومی پاسداری، با گروهی که از طرف مسجد شیش اصفهان به کردستان می رفتند، به همراه شهیدان خرازی و روح الامین به آن منطقه اعزام شد. حضور او در کردستان دو سال به طول انجامید که در این مدت واحد آموزش را راه اندازی کرد. سپس به اصفهان آمد و به دلیل داشتن استعداد بالا، با اصرار زیاد مسؤولان در پادگان غدیر ماندگار شد. او با پذیرفتن مسؤولیت واحد تحقیقات نظامی عازم مناطق عملیاتی شد و در سال 1362ش به عنوان مسؤول «واحد آموزش تخصصی در قرارگاه کربلا» انتخاب شد. در کنار این مسؤولیتها به خدمت در یگانهای دیگر هم می پرداخت و چندین لشکر را زیر نظر داشت و به آنها رسیدگی می کرد و در عملیـات و مأموریـتهای متعـددی هم حضـور داشت؛ از جمله، عملیات نامنظم فتح(1) که در این عملیات او و همرزمانش با مقادیر زیادی اسلحه و مهمات تحت فرماندهی شهید آقابابایی تا عمق 150 کیلومتری منطقه کرکوک عراق نفوذ و تأسیسات پالایشگاه کرکوک را منهدم کردند و با وجود حضور نیروهای گشتی عراقی به سلامت به ایران بازگشتند.
رضا در سال 1365ش عازم منطقه غرب شد و مسؤولیت سازمان رزم و واحد آموزش نظامی قرارگاه رمضان را بر عهده گرفت.
وی گاهی مسؤولیت محور عملیات و نیز فرماندهی گروهـان رزمـی را در حمـلات به عهده می گرفت. همیشـه روی کمـی و کاستـیهای جبهـه حساسیت ویژه ای داشت. لذا در هر موردی نقصی می دید، بسرعت دست به ابداع و ابتکار می زد و برای رسیدن به اهداف گاهی به اتاق شنود می رفت تا خود متوجه نقص ها باشد و بتواند اقدامی انجام دهد. در یکی از این جلسات متوجه شد که تک تیر انداز اهمیت زیادی دارد. بنابراین، تصمیم گرفت که تعدادی نیروی تک تیرانداز به صورت تخصصی تربیت کند و چند نفر را مأمور کرد که جزوه ای تدوین کنند و در اختیار دوره آموزشی قرار دهند. از آن زمان، این دوره های آموزشی شروع به کار کرد و تک تیراندازها با دقت زیادی کار خود را شروع کردند؛ تا جایی که گاهی نیروهای دشمن از ترس تک تیراندازها از فرماندهان خود سرپیچی می کردند.
مسأله دیگر، آموزش آر پی جی هفت بود که همیشه فرماندهان از بازدهی کم این سلاح گله داشتند، چون برای منهدم کردن یک یا چند دستگاه تانک حدود صد تا گلوله آر پی جی شلیک می شد. وقتی این مسأله مطرح شد، او به دنبال راه حل رفت و پس از تحقیق و بررسی، به این نتیجه رسید که باید یک دوره تخصصی برای آموزش این سلاح راه اندازی کنند و جزوه ای نیز تدوین شود. قرار شد که دوره آموزشی درسی جلسه برگزار شود که این خود مشکلاتی را ایجاد کرد. در ابتدا مربیان زیر بار نمی رفتند که برای تربیت نیروها حاضر شوند و فرماندهان بیان می کردند مگر یک سلاح آر پی جی چقدر آموزش نیاز دارد که ما نیروهایمان را برای مدتی در اختیار شما بگذاریم. وی برای اینکه آنها را راضی به انجام این کار کند، تلاش بسیاری کرد تا دوره آغاز شود. هنگامی که نیروهای متخصص وارد صحنه شدند، همه انگشت به دهان ماندند و به اهمیت بیشتر کار پی بردند.
مسأله دیگر دستگاه مین کوب بود. اوایل جنگ در مناطق آزاد شده، خبر رسید که چند نفر از بچه ها روی مین های کشف نشده رفته و شهید شده اند. در آن زمان رضا در واحد تحقیقات نظامی پادگان غدیر در سمت جانشین واحد بود. لذا جلسه ای برگزار کرد تا با بقیه همفکری کنند و راه حلی پیدا شود. در همان جلسه با راهنمایی های رضا به این نتیجه رسیدند که باید چیزی شبیه به غلتک درست شود که مقاوم و سنگین باشد تا مینهای ضد تانک را منفجر کند. رضا که خود در زمینه تراشکاری تجربه داشت، با چند نفر دیگر به سراغ ریخته گرهای زبده اصفهانی رفتند و طرح خود را دادند. چند روز طول کشید تا نقشه طراحی و یکی دو ماه هم صرف ساختن و آزمایش کردنش شد. این دستگاه تحویل منطقه شد و در از بین بردن مینها مورد استفاده قرار گرفت و الگویی برای دیگر یگان ها شد. آخرین مسؤولیت او معاونت آموزشی قرارگاه رمضان بود.
رضا باباگلی در عملیات کربلای پنج در منطقه شلمچه روز یکم بهمن ماه 1365ش در سن 25 سالگی بر اثر اصابت گلوله به پشت سر به شهادت رسید. پیکر آن شهید در قطعه بیت المقدس1، ردیف21، شماره1 در گلستان شهدای اصفهان به خاک سپرده شد.
