احمد حمزة صادق آبادی؛ فرزند محمد در دوم فروردین ماه 1337 در خانواده ای مذهبی در اصفهان به دنیا آمد و تحصیلات خود را تا مقطع سیکل ادامه داد. وی به خاطر فقر خانواده مجبور شد که به کار بپردازد لذا تحصیلات را رها کرد، ولی این مسئله باعث جدایی او از مطالعه نشد و در هر فرصتی به مطالعه می پرداخت. قبل از اوج گیری انقلاب به خدمت سربازی رفت و در آنجا به فعالیتهای سیاسی و مذهبی پرداخت تا اینکه با فرمان تاریخی امام خمینی مبنی بر فرار سربازها از پادگان،همراه چند تن از دوستانش فرار کردند و با نزدیک شدن انقلاب، در کنترل و انتظامات راهپیمایی ها و تظاهرات نقش فعالی داشت. روحیه ای بسیار حساس، ظریف، جستجوگر و پر تلاشی داشت و در برابر ظلم و ظالم سکوت نمی کرد.
با پیروزی انقلاب و تشکیل سپاه به عضویت این ارگان درآمد و به منطقة سیستان و بلوچستان رفت و مدت چهار ماه در آن منطقه به مردم محروم خدمت کرد. پس از آن راهی خوزستان شد که آن زمان دچار جنگ خانمانسوز تفرقه بین عرب و عجم گشته بود و بعد از مدتی در درگیریهای که عناصر ضد انقلاب در سمیرم ایجاد کرده بودند، شرکت جست.
با شروع جنگ تحمیلی عازم جبهه شد. همچنین از هنگام محاصرة آبادان در این شهر حضور داشت و در دفاع از این شهر تلاش و کوشش بسیاری داشت. وی در این مدت دوبار مجروح شد و پس از بهبودی نسبی به جبهه باز می گشت. احمد جانشین محور عملیاتی لشکر بود و سرانجام در عملیات ثامن الائمه بر اثر اصابت آرپی جی به ناحیه سر و کتف در تاریخ1360/07/11ش به شهادت رسید و در گلستان شهدای اصفهان، قطعة فرمانده کل قوا به خاک سپرده شد.
