علیرضا دلفروزی؛ فرزند جعفر در سال 1342ش در اصفهان به دنیا آمد و در خانواده ای مذهبی رشد نمود. در سال 1347-1348 وارد دبستان خواجه نظام الملک شد و ورودش به مدرسة راهنمایی قدسیه، مصادف با فعالیتهای اجتماعی بود، وی تحت تأثیر تربیت برادر طلبه و مبارز خود قرار گرفت و از نوجوانی در فعالیت های دینی و انقلابی شرکت می کرد. لذا در سال هایی که انقلاب اسلامی در شرف پیروزی بود، وی همگام با جوانان انقلابی در صحنه حضور داشت و و دست از تلاش و فعالیت برنداشت.
علیرضا نسبت به ورزش جدیّت خاصی داشت و به ورزش های رزمی کاراته و بوکس علاقه مند بود. وی عضو فعال باشگاه بوکس اصفهان بود و آیندة درخشانی برای او پیش بینی می شد. در کنار تحصیل و ورزش به کشاورزی می پرداخت و همچنین به کار تراشکاری نیز مشغول بود. هرگز ناراحتی هایش را بروز نمی داد و بسیار تودار و کم حرف بود.
علیرضا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی اصولاً خدمت به دیگران را سرلوحة زندگی خود قرار داد. بارها او را در جهاد سازندگی و کمک به فعالیتهای خانه سازی مستمندان دیده بودند. وی به صورت یکی از اعضای بسیار فعال حزب الله در پاساژها و خیابان های اصفهان به امر به معروف و نهی از منکر می پرداخت و اهداف نظام جمهوری را در این سازمان کادرسازی و تداوم می بخشید و به صورت یک بسیجی واقعی به فعالیت می پرداخت. وی همواره با گروهکها برخور تند و سختی داشت و اجازة فعالیت به آنها نمی داد.
پس از اینکه چندین بار در جبهه های جنوب و غرب حضور داشت و به کردستان رفت؛ در سمت های مختلف مشغول به فعالیّت شد. هرگز اظهار خستگی نمی کرد و خیلی کم به مرخصی می رفت. وی می گفت که اکنون ما در مسیری گام برداشته ایم که خروج از آن ممکن نیست. او یکی از فرماندهان گردان عملیاتی ضربت در کردستان بود که به همراه پنج تن از فرماندهان این گردان در محور سنندج- دیواندره در تاریخ 30/3/1362 به دست نیروهای گروهک ضد انقلاب کومله به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلستان شهدای اصفهان، قطعة حنظله، ردیف 7، شمارة 7 به خاک سپرده شد.
