علی رضائیان؛ فرزند زین العابدین در سال 1326ش در فیروزآباد تهران به دنیا آمد. پس از مدتی همراه خانواده اش به اصفهان آمدند.
علاقة فراوانی به فراگیری قرآن داشت و صوت و لحن دلنشین داشت. همچنین مقدار زیادی از نهج-البلاغه و احادیث را حفظ کرد. به شغل بنّایی روی آورد و درآمدی را که از این طریق کسب می کرد، صرف بهبود معیشت افرادی که با آنان سر و کار داشت، می کرد. طی مسافرتی که به تهران داشت با آیت الله سعیدی آشنا شد و تحت تأثیر افکار وی قرار گرفت و مبارزه خود را با رژیم پهلوی آغاز کرد. در دوران سربازی بارها تحت تعقیب قرار گرفت. با همکاری شهید محمد منتظری دامنة فعالیت های خود را علیه رژیم پهلوی به کشورهای همسایه کشاند و همچنین اعلامیه هایی به زبان خارجی برای خارجیان مقیم اصفهان چاپ می کرد که در آن به افشای ظلم و جنایات حکومت پهلوی می پرداخت. وی در بیداری افکار عمومی از هیچ کوششی فروگذار نمی کرد.
بعد از انقلاب اسلامی به همراه عده ای از مبارزان و انقلابیون در تشکیل کمیتة دفاع شهری اصفهان شرکت کرد و با تشکیل سپاه پاسداران در اصفهان به جمع آن ها پیوست. از مؤسسان سپاه در شهرستان های داران، فریدن، خوانسار و مبارکه بود. در اوایل 1359ش به کردستان رفت و نقش مهمی در آزادسازی شهر سنندج ایفا کرد و به شدت مجروح شد. پس از بهبودی به مناطق عملیاتی جنوب رفت و در عملیات فرمانده کل قوا به سختی مجروح شد؛ به گونه ای که کسی باور نمی کرد که وی سالم بماند. اما ارادة قوی و روحیة جهادی اش، او را در پیمودن گامهای بیشتری برای تداوم انقلاب اسلامی محافظت کرد. وی پس از بهبودی مدت کوتاهی بعد به سمت معاونت عملیات سپاه منطقه 2 اصفهان منصوب گردید و در دی ماه 1361ش به درخواست سردار رحیم صفوی به عنوان یکی از معاونت های طرح و عملیات در تهران مشغول به کار شد و سپس مأمور راه اندازی قرارگاه حمزه سیدالشهدا در منطقة غرب گردید و به فرماندهی قرارگاه عملیاتی حمزه منصوب گردید تا اینکه در آبان ماه 1362 ش پس از طراحی عملیات والفجر4 بر اثر انفجار مین به شهادت رسید. پیکر پاک او در گلستان شهدای اصفهان، قطعة حمزه سیدالشهدا، ردیف8 ، شمارة 29 به خاک سپرده شد.
