رضا رضائیان؛ فرزند احمد به سال 1339ش در خانواده ای مذهبی در اصفهان به دنیا آمد. وی تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم ادامه داد. در دوران انقلاب اسلامی همراه با مردم به تظاهرات و مبارزه علیه رژیم پهلوی پرداخت. برای پیشبرد انقلاب از هیچ کوششی دریغ نکرد و در سال 1358ش به عضویت سپاه انقلاب اسلامی درآمد و برای تربیت جوانان و تهذیب خودش به تدریس قرآن پرداخت و ادارة چند کتابخانه را بر عهده داشت. او نوجوانان را از طریق بسیج مدارس برای تعلیم و تربیت بهتر به اردوهای خارج از شهر می برد.
در سال 1358ش هنگامی که سپاه پاسداران جوانان را به سیستان و بلوچستان جهت تعلیم و تربیت مردم و مبارزه با ضد انقلاب اعزام می کرد، به آنجا رفت و مشغول خدمت شد. پس از آن به اصفهان بازگشت و با گذراندن دوره های آموزشی به جبهه های جنگ تحمیلی رفت تا اینکه در جبهة دارخوئین هنگامیکه جهت شناسایی مواضع دشمن به خط مقدم جبهه، روستای سلیمانیه در غرب کارون، به همراهی دو نفر از افراد شجاع و کار کشته به نام حمید علی دوستی و محسن موهبت رفته بود، در کمین دشمن قرار گرفتند و در تاریخ 1359/10/02ش مجروح شد؛ ولی بعثی ها سرش را بریده بودند و با خود به خرمشهر برده بودند تا از فرماندهان خود جایزه بگیرند. محسن موهبت بر اثر شدت جراحات در مسیر بازگشت به شهادت رسید اما حمیدعلی نجات یافت و بعداً به شهادت رسید.
جسم پاک و بی سر او را از غرب کارون به دارخوین آوردند. هنگامی که رزمندگان پیکر پاک او را دیدند، غوغایی به پا کردند که یاد و خاطرة شهدای کربلا در ذهن ها خطور کرد. سرانجام پیکر پاک او را به اصفهان انتقال دادند و پدرش که مردی متدین و انقلابی بود، رگ های بریده شدة گلوی فرزند خود را بوسید و با چهره ای خندان فرزندش را در گلستان شهدای اصفهان، قطعة حمزه سیدالشهدا، ردیف 2، شمارة 22 به خاک سپرد. برادرش نیز پس از او به شهادت رسید و در کنار او به خاک سپرده شد.
