عبدالرسول زرّین؛ فرزند شکرالله به سال 1320ش در یکی از روستاهای توابع استان کهکیلویه و بویراحمد به دنیا آمد. در سنین کودکی پدر و مادرش را از دست داد و سرپرستی او را دایی اش بر عهده گرفت. 9 ساله بود که با بیدار شدن فطرت حق جویانه اش تصمیم به هجرت از آن محیط گرفت. در سن 15 سالگی بعد از طی طریق از کوه و دشت خود را به اصفهان رساند و بعد از مدتی کار و تلاش تشکیل خانواده داد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی وی به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اصفهان درآمد و عازم منطقة غرب شد و به سرکوبی ضد انقلاب پرداخت. سپس به جنوب کشور رفت و در کنار سردار حاج حسین خرازی به نبرد پرداخت. وی در جنگ های نامنظم و دیگر عملیّات ها به عنوان تک تیرانداز، نقش حساسی را ایفا کرد و ضربات مهلکی به دشمن وارد ساخت. رابطة او با حاج حسین خرازی رابطة پدر و فرزندی بود و بارها همدوش یکدیگر در صحنه های پر خطر کردستان و جنوب حاضر شدند. او بارها زخمی شد و 60 درصد کارافتادگی داشت. حاج حسین معافیّت او را از رزم صادر کرده بود اما نشستن برای او معنایی نداشت. وی تا اسفند 1362 پیوسته در بیشتر عملیات در مناطق جنوب و غرب حضور فعال داشت و مسؤولیت های مختلفی به عهده داشت از جمله گروه های مختلفی را آموزش می داد و به عنوان تک تیرانداز، بین گردان ها می فرستاد. حاج حسین خرازی در مورد او بیان می کند: « انگار که ایشان جنگی به دنیا آمده بود و در جای دیگر او را گردان تک نفره خطاب کرده و او به اندازه یک گردان مؤثر واقع بود و او را مصداق آیة “” اشداءُ علی الکفار رحماءُ بینهم “” می دانست. او به وسیلة سلاح مگ، بعثی های زیادی را به هلاکت رساند و تپه ای را به تنهایی تصرف کرد که به نام خودش نامگذاری کرده اند. در عملیات ها هر کجا با مشکلی برخورد می-کردیم، او را می فرستادیم جلو و او قضایا را با خونسردی حل می کرد. در عملیات والفجر4 نقش مهمی داشت و موفق شد با کمین و تک تیراندازی خود بعثی های زیادی را شکار کند و در عملیات خیبر نیز نقش مؤثری داشت ».
در تیراندازی به اهداف متحرک و بدون استفاده از دوربین شکاری متخصص بود و هرگاه به خطوط دشمن می رفت، مدت 3 یا 4 روز مستقر می-شد و دست خالی برنمی گشت. وی از نیروهای زبدة لشکر امام حسین علیه السلام بود.
واقعاً شیر مرد جبهه و استاد بود. وی عاملی مؤثر در بالا بردن روحیه نیروها بود و هرگاه در خلال عملیات روحیه بچّه ها ضعیف می شد، روحیة ایشان را بالا می برد و موجب می شد تا با شجاعت به دشمن یورش می بردند. او به واقع خود یک گردان بود. مسألة استتار یکی از اصلی ترین فنون تک تیرانداز است و او بسیار مهارت داشت و از سال 1364ش به بعد در مورد مسألة استتار به صورت تخصصی در جبهه شروع به آموزش کرد. روزی تعدادی از رزمندگان اسلام به اتفاق زرّین به دیدار امام خمینی شرفیاب شدند. امام نگاه معنی داری به زرّین کردند و با مکثی کوتاه مجله ای را که عکس زرّین در حالی که گلوله ای گوشش را زخمی کرده بود بر آن چاپ شده بود، آوردند و لبخند زدند. پس از شهادت شهید زرین عکس او را برای امام بردیم و او دوباره با دیدن این عکس شروع به تبسّم کردند ولی وقتی خبر شهادت او را شنیدند، بسیار متأثر و مدتی غمگین بودند.
در عملیات رمضان از ناحیة شکم مجروح شد و امیدی به زنده ماندنش نبود تا اینکه در عالم رؤیا پیامبر گرامی اسلام(ص) را در خواب می بیند که قصد نماز کردند. سپس رسول خدا (ص) امام حسین علیه السلام را گرفتند و آن حضرت دست وی را گرفتند و پیش خود بردند و نماز -خواندند. وی پس از بیداری احساس کرد که آثار مجروحیتش کاسته شده است. سرانجام زرّین در عملیّات خیبر در بیست و دوم اسفند1362ش به شهادت رسید و در گلستان شهدای اصفهان، قطعه خیبر2، ردیف4، شماره 4 به خاک سپرده شد.
