سید محمد شهشهان؛ فرزند سید حسین در سال 1336ش در اصفهان به دنیا آمد و در خانوده ای مذهبی رشد کرد. تحصیلات ابتدائی را در دبیرستان مشتاق و تحصیلات متوسطه را در دبیرستان حکیم سنائی به پایان برد و در سال 1345ش در رشتة راه و ساختمان دانشگاه تهران پذیرفته شد. از همان ابتدا در پی شناختن حقایق و شناسائی افرادی که در پی استضعاف کشاندن مردم بود، برآمد. وی رژیم پهلوی را عامل بدبختی مردم و کشور می دانست و تنها راه نجات را نیز چنگ به ریسمان الهی و اسلام می دانست. لذا در دانشکده همکاری خود را با دانشجویان مسلمان علیه رژیم پهلوی آغاز کرد. مبارزه را یک تکلیف الهی می دانست. هیچگاه تحت تأثیر افکار و تبلیغات گروه های غیر مسلمان واقع نشد و در مبارزاتش مخلص بود و هیچگاه تظاهر و خودنمائی نداشت. او همواره مشکلات را آسان می گرفت. اندیشه و فکر مستقل داشت و کورکورانه از فکری پیروی نمی کرد. از همان ابتدای ورود به دانشگاه، امام خمینی را به عنوان رهبر خود می شناخت و به ولایت فقیه اعتقاد راسخ داشت و در پخش کتابها و نوارهای امام نقش فعالی داشت.
در تظاهرات 13 آبان دانشگاه تهران حضور داشت و به مجروحان کمک می کرد. از آن پس به اصفهان برگشت و فعالیتهای خود را ادامه داد. در مساجد مختلف شهر جلساتی تشکیل می داد و همچنین همکاری خود را با مجمعی که علیه رژیم پهلوی فعالیت می-کردند، آغاز کرد. در کنار آن سه راهی و کوکتل مولوتف می ساخت و شب های حکومت نظامی علیه مزدوران حکومت نظامی استفاده می کرد. وی پس از انقلاب اسلامی که شیفتة خدمت به محرومان بود به مناطق عقب مانده و محروم استان می رفت و در ده سنیگرد چادگان، مدرسه ای ساخت و کلاس قرآن تشکیل داد. همچنین در مواقع بیکاری در برداشت محصول به روستائیان کمک می کرد. بعد از جریانات انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه ها به همراه عده ای از دانشجویان به خطّه مرزی خوزستان (دشت آزادگان) رفت و به فعالیت های عمرانی از قبیل ساختمان سازی و جاده کشی و دیگر فعالیتهای عمرانی پرداخت و در سوسنگرد به بازسازی جهاد سازندگی سوسنگرد و تشکیل شوراهای روستائی پرداخت و خود نیز به عضویت شورای جهاد سازندگی درآمد. در آنجا همه مردم شیفتة وی بودند و او را دوست داشتند؛ تا جائی که برای بزرگداشت او بعد از شهادتش دست به راهپیمایی زدند.
پس از شروع جنگ، فعالیّت خود را در زمینة حمل آذوقه به جبهه و حمل مجروحان به شهر آغاز کرد و شبانه روز در خدمت جنگ قرار گرفت و حتی داخل ماشین می خوابید. هنگامی که شهر سوسنگرد در محاصرة دشمن بود، به همراه دوستش حسین خوشنویسان انبار ژاندارمری را خالی کردند و از تصرف وسایل آن به دست دشمنان بعثی جلوگیری کردند. پس از آزاد شدن سوسنگرد جزو نخستین افرادی بود که وارد شهر شد و در دستگیری افراد دشمن شرکت کرد.
پس از مدتی به تهران بازگشت و در جهاد دانشگاهی شروع به کار نمود تا در بازگشایی دانشگاه شرکت نماید. اما از آنجائیکه علاقه به جبهه داشت به سوسنگرد بازگشت و افراد دیگری را برای دانشگاه تهران فرستاد.
از جمله فعالیتهای او تعمیر سدی در جبهة خوزستان بود. سرانجام وی هنگام کار در منطقه سوسنگرد به تاریخ 30/10/1360ش به درجة شهادت رسید و در گلستان شهدای اصفهان، قطعة حمزه سیدالشهدا، ردیف1، شمارة 6 به خاک سپرده شد.
