“احمدرضا نعمتی؛ فرزند اکبر (نعمت الله) و فاطمه به سال1/2/1336ش در محلة خواجو متولد شد. از همان ابتدا تحت تربیت خانواده متدین قرار گرفت و عقیده اسلامی تمام وجود او را فرا گرفت. احمدرضا بسیار متدین و مذهبی تربیت شده بود، به گونه ای که وقتی مادرش از او سؤال کرد چرا به مدرسه نمی روی گفت: «من خانم معلمی نمی خواهم که آرایش کنه و لباسهای کوتاه بپوشه، من دیگه مدرسه نمی رم». مادرش نیز پروندة احمدرضا را گرفت و در مدرسة دیگری وی را ثبت نام کرد و احمدرضا توانست به تحصیل ادامه دهد. وی همیشه کتابهایش را که می گرفت، عکس شاه را از اول کتاب برمی داشت (جان نثاری، مصاحبه با مادر شهید،1393). مبارزات خود را با مشاهدة دیکتاتوری های شاه و فقر و چپاول تودة مردم از دوران تحصیل در دبیرستان صائب شروع کرد. او اهل مطالعه بود و کتابهای مذهبی ـ سیاسی را می خواند و برای اولین بار انشایی علیه بی عدالت های شاه نوشت و آن را جهت رسوا کردن رژیم خواند. انشای او پرده-های ترس و سکوت را در هم شکست و نام خمینی را در دبیرستان مطرح کرد. احمدرضا از آن پس مبارزات سیاسی فرهنگی خود را علیه رژیم پهلوی گسترش داد و به همین سبب به وسیلة ساواک در تیرماه1357 دستگیر شد و به مدت 15 روز در کمیتة مشترک شهربانی و ساواک تحت وحشیانه ترین شکنجه ها قرار گرفت؛ ولی با تحمل شکنجه ها، هوشیاری و دقت عمل توانست خود را از دست ساواک آزاد شود. از این پس مبارزه دیگر برای او مسئولیت مهمی در زندگی بود. احمدرضا بار دیگر در حین پخش اعلامیه توسط ساواک دستگیر و به شش ماه زندان محکوم شد؛ ولی در آنجا نیز دست از فعالیت برنداشت (اسناد ساواک، ص69) و حتی در اعتصابات غذایی که به مدت21 روز ادامه داشت با زندانیان سیاسی همراهی کرد. تا پیروزی انقلاب او چندین بار توسط ساواک دستگیر شد تا جائی که رئیس دادگاه به مادرش گفت: «این پسر خرابکار و وطن فروشه و با این سن کمش چند باری به زندان افتاده، برای شما بهتره هرچه زودتر از بین بره و زنده نمونه». مادر احمدرضا فریاد زد: «احمدرضا افتخار ماست و ما به داشتن او افتخار می کنیم.» (مصاحبه با مادر شهید).
احمدرضا پس از آزادی از زندان هیچگاه جلوی دیگران وضو نمی گرفت و جوراب می پوشید و مادر دلیلش را نمی دانست تا اینکه پس از شهادتش وقتی جسد او را دیدند، متوجه جای شلاق و سیخ های که بر بدن او گذاشته بودند، شدند و جواب سؤالشان را گرفتند و وقتی مادرش از او می پرسید تو را چگونه شکنجه می کردند، می گفت: من برای کسی شکنجه نشدم، من فقط برای رضای خدا و اطاعت از دستورات امام قدم در این راه گذاشتم و تا آخرین قطره خونم را هم در همین راه می د هم. در عاشورای 57 رژیم تظاهرات را به گلوله بست و چون تعداد مجروحان زیاد بود، بیمارستان ها پذیرش نمی کردند و به مجروحان هم رسیدگی نمی شد؛ لذا احمدرضا پنهانی لباس پزشکان را می پوشید و به آنها رسیدگی می کرد. احمد در محلة چهارسو جلسات قرآن برای جوانان و نوجوانان تشکیل داد (جان نثاری، مصاحبه با مادر شهید1393).
پس از پیروزی انقلاب به عضویت کمیتة دفاع شهری اصفهان که بعدها به نام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نامیده شد، احمدرضا با یک گروه راهی سیستان و بلوچستان شد تا به نیازهای آنان رسیدگی کند. به جرأت می توان گفت او یکی از نخستین کسانی است که در دبیرستان های زاهدان و چابهار پیام اسلام و انقلاب را به آنجا برد. او با راه اندازی گروهی از جوانان زاهدان، پایه گذار مراسم مذهبی، نمازهای جماعت و جلسات قرآن و دعا در نقاط مختلف شهر شد. تأکید بر وحدت و تمسک به مشترکات مذهبی، او را در پیشبرد اهدافش بسیار موفق کرده بود.
وقتی امام فرمودند: «بهترین راه مبارزه با آمریکا خدمت به مردم است»، فعالیت ها و خدمت رسانی اش به مردم بیشتر و مخلصانه تر شده بود. وی پس از کار روزانه، شبها برای مردم آب آشامیدنی می برد و وقتی مردم پیگیری های او را دیدند، خود نیز تصمیم گرفتند در جهت آبادانی شهرهای خود تلاش کنند. وی با مردم ارتباط نزدیک داشت و با اینکه بقیه از اهل سنت می ترسیدند؛ ولی او در نمازهای جماعت آنها شرکت می کرد و حتی به خانه های آنها می رفت و با بزرگان محله هایشان در ارتباط بود و این باعث شد تا بقیه پاسدارها هم تشویق شوند. او تا حدی نظرات اهل سنت را نسبت به شیعه عوض کرد. احمدرضا به اتفاق پاسداران و بسیجی ها مواد غذایی برای مستمندان می برد و می گفت از طرف امام خمینی است. او مدت چند ماهی در سیستان و بلوچستان به همین منوال سپری کرد و به اصفهان آمد و به کردستان رفت و پس از آزادسازی سنندج، مسئولیت واحد اطلاعات و عملیات سپاه سنندج را برعهده گرفت.
وی وقتی به مناطق محروم رفت، سبک زندگی اش عوض شد. کمتر غذا می خورد. بر سر سفره ای که دو نوع غذا بر سر آن بود، نمی نشست، لباس نو نمی پوشید و بر روی زمین می خوابید. نمی خواست ظاهر زندگی اش با دیگران تغییر داشته باشد.
همیشه می گفت باید از مردم آموخت و به آنها یاد داد. می بایست حرکت کنیم تا چشمه های وجودمان زنده شود. باید واقعیت ها را از نزدیک لمس کرد تا پرده های حقارت از چشمانمان کنار برود. باید ننگ روزمرگی و وابستگی و جانور زیستن را در فکر و عمل خویش نابود کنیم. باید فهمید غم نان خوردن و گرسنگی، بی عدالتی، استثمار چه هستند؟
احمدرضا یادگیری قرآن را برای همه واجب می دانست. در این راه تلاش زیادی کرد و در سپاه کلاس های قرآن راه اندازی کرد و در کنار قرآن هم مسائل سیاسی و اجتماعی روز را مطرح می کرد و به پاسداران آگاهی می داد (ص15)
وی به سطح فرهنگی مردم نیز توجه داشت و ریشه ضعف فرهنگی شهر را در ضعف آموزش و پرورش می دید؛ لذا خودش وارد مدارس شد. او از همراهی و آبادانی تا تدریس و مربی گری و هرکاری که می توانست، برای پیشرفت دانش آموزان می کرد. ابتکار وی دایر کردن کتابخانه هایی کوچک در مدارس بود.
در مدت 8 ماه، توانست تجارب زیادی کسب کند. از جمله اینکه متوجه شد برای حفظ و تداوم انقلاب باید جلوی منافقان و ضد انقلاب ایستادگی کرد. برای دستیابی به اهدافش یک برنامه ریزی دقیقی را پی ریزی کرد.
احمدرضا با کوله باری از تجربه دست به اقدام زد و در پاکسازی ضد انقلاب و تهاجم به پایگاه های ضدانقلاب فصل نوینی را در حیات خویش آغاز می کرد. سرانجام وی هنگامی که با نیروها برای پاکسازی منطقه عازم هزار کانیان بودند، در 5 مرداد 1359ش/15 رمضان در جاده مریوان توسط عوامل ضد انقلاب به فیض شهادت رسید. پیکر پاک این شهید در گلستان شهدای اصفهان، قطعة حمزه، ردیف5، شمارة9 به خاک سپرده شد.
