باغ و بقعه مدفن آقا محمدکاظم واله شاعر و عارف و خوشنویس دوران قاجاریه واقع در اول تخت فولاد در کنار غربی خیابان فیض (چهارباغ امین آباد سابق) و در شمال محل دروازه تخت فولاد یعنی خارج از محدوده تخت فولاد است.
باغ والهیه بنا به روایت سید مصلح الدین مهدوی مساحتی در حدود ۱۵۰۰۰ متر مربع داشته است که قسمتی برای تکیه حاج محمدجعفر آباده ای و قسمتی جهت احداث مسجد رکن الملک از آن جدا شده و اکنون باقیمانده باغ نزدیک به ۴۵۰۰ متر مربع است که در میان آن و عرصه بقعه قرار دارد. معماری بقعه عبارت است از یک گنبد شلچمی کوتاه و زیبا با گریو کوتاه متناسب بر روی بقعه با پلان دایره ای شکل که این گنبد و غلام گردش آن با ظرافت خاصی بر روی هشت جرز کوتاه آجری مستقر است که هشت جرز مذکور نیز بر روی هشت ستون سنگی تقریباً دو متری استوانه ای قرار گرفته و واسطه جرزهای آجری و ستونهای سنگی سر ستونهائی است که ابعاد آنها به اندازه سطح مقطع جرزهای آجری است. لذا معماری این بنا یک نوع حالت بی وزنی زیبایی به گنبد بقعه داده که پرواز ملکوتی روح هنرمند را تداعی می نماید. همچنین هشت ستون مذکور نیز به صورتی قرار گرفته اند که چهار دهانه بزرگ در چهار جهت اصلی و چهار دهنه کوچک در بین آنها به وجود آمده و فاصله بین ستونها تماماً باز است و کل بنای بقعه بر سکوئی با کرسی نیم متر ساخته شده است. کاشکاری گنبد و گریو گنبد طرح اسلیمی بر زمینه کاشی فیروزه ای ست و پشت بغل های دهانه ها نیز با طرح اسلیمی بر زمینه فیروزه ای تزئین گردیده است.
از بناهای قبلی این محل سردر ورودی آن بوده که بالای آن روی گچ به خط نستعلیق جمله «انا مدینه العلم و علی بابها» از میرزا حسینقلی کتیبه نویس حک شده بوده است. البته همایی در کتاب دیگرش «تاریخ اصفهان» مجلد ابنیه و عمارات این خط را از آثار سید حسین اصفهانی معروف به چادردوز معرفی کرده است.
سنگ قبر واله نیز یک قطعه سنگ مرمر مرغوب است که با خط واله در اواخر عمر نوشته و حجاری گردیده است. تاریخ اتمام بقعه نیز ۱۲۲۹ق است. لازم به ذکر است که با وجود این بقعه در وسط باغ والهیه از آن با عنوان تکیه یاد نمی شود چون غیر از قبر صاحب باغ گور دیگری در آن نبوده و کل باغ به صورت عرصه این بقعه است.
همچنین در جبهه غربی باغ بنائی چهار فصل وجود دارد که محل تجمع اهل شعر و ادب بوده و شعبه ای از نهر شایج به نام آب۲۵۰ نیز از سمت شمال باغ می گذشته که متأسفانه مسیر مادی مذکور از بین رفته است.
باغ والهیه نیز همچون سایر باغهای اصیل ایرانی از نظر معماری درون گرا بوده و به وسیله دیوار و هشتی و دالان فضای داخل باغ محفوظ بوده که متأسفانه اکنون آن حجاب برداشته شده و با نرده ای فلزی کل باغ و بنا را در معرض دید است. ورودی و هشتی مذکور دقیقاً مقابل ورودی و هشتی تکیه فاضل سراب در سمت مقابل یعنی شرق خیابان قرار داشته و محور هر دو بقعه و سردر منطبق بوده است.
