تکیه خادم الشریعه؛ در جنوب مزار تخت فولاد قرارگرفته و از تکایای اواخر عصر قاجاری است که بر مزار سید ابوجعفر خادم الشریعه ( م: ۱۳۲۴ق)، از علمای بزرگ آن دوره توسط فرزندش حاج آقا مجلس، بنا گردیده است.
آنچه امروزه از این تکیه باقی مانده، قسمت کوچکی از یک تکیه نسبتاً بزرگ است. در دوره معاصر با احداث خیابان آزادگان قسمت زیادی از این تکیه در مسیر خیابان قرار گرفت و از بین رفت. علاوه بر این تکیه، تکیه امین نیز از ملحقات این تکیه محسوب می شده است که این محدوده نیز از وسعت تکیه خادم الشریعه کاسته است. به لحاظ تاریخی قدمت محدوده تکیه خادم الشریعه به دوره صفویه می رسد. در این تکیه سنگ مزاری از دوره صفویه یافته شده و همچنین منابع به وجود آب انباری از دوره صفویه در این محدوده اشاره کرده اند. ژان شاردن در توضیح عمارات سمت راست قبرستان بابارکن الدین، پس از ذکر باغات و مهمانخانه مجللی در این قسمت از وجود آب انباری در این محدوده آگاهی داده است. این آب انبار تا دوره قاجاریه همچنان وجود داشت ولی در دوره معاصر با احداث خیابان، این اثر نیز از بین رفت. نزدیکی این محدوده به مصلی، که از لحاظ مذهبی – اجتماعی از عناصر شاخص محدوده تخت فولاد محسوب می شده، بر اهمیت و توجه به این قسمت از تخت فولاد افزوده است. به لحاظ مشاهیر مدفون در تخت فولاد نیز قبور خاندان علمی مستوفی بیدآبادی، حکمی، خادمی( از سادات صدر عاملی) در این محدوده حاکی از اهمیت علمی و معنوی این تکیه است.
بقعه در سال ۱۳۲۵ق توسط حاج آقا مجلس فرزند خادم الشریعه بنا گردید و ماده تاریخ ساخت آن « قل ان الجنه للمتقین» است. سطح پایه بقعه به شکل هشت ضلعی مشبک آجری است که مانند سایر بقعه های عصر قاجاری موجود در تخت فولاد به سبک متعارف دوره قاجاری است. انتخاب طرح هشت ضلعی در ساخت بقعه ها به جهت آن بوده که فضای داخلی بقعه به بهترین وجه مورد استفاده قرار گیرد. زیرا در بنای چهارگوش امکان استفاده از تمامی زوایا مقدور نیست. در نمای داخلی بقعه علاوه بر کار بندهای چشم نواز از تزئینات کاشی معقلی استفاده شده است.
بقعه دارای هشت دهانه که چهار دهانه آن به عرض دو متر و چهار دهانه دیگر به عرض یک متر است. در ضلع جنوبی، اتاق خاندان حکیم باشی قرار دارد که از لحاظ تزئینات هنری شامل آیینه کارهای مجلل بوده و امروزه مقداری از آن تزئینات باقی مانده است.
