آخوند ملا محمد حسین تفلیسی ؛ عالم پرهیزگار، فقیه برجسته و عارف زاهد، از علمای قرن دوازدهم هجری است. تاریخ تولد و نام پدر وی معلوم نیست. از تفلیس به اصفهان جهت تحصیل و تهذیب مهاجرت نمود و در اصفهان می زیست. به وی تفسیر قرآنی را نسبت داده اند. احتمالاً تفسیر وجوه قرآن حبیش تفلیسی است که به ملاحسین تفلیسی منسوب شده است. ابوالفضل حبیش بن ابراهیم تفلیسی (م: 629ق ) صاحب کتب قانون ادب، مختصر اندر علم طب، وجوه قرآن و آثار دیگر است.
از علما و بزرگانی که ملاحسین از محضرشان کسب علم نموده، اطلاعی در دست نیست. از شاگردان وی ملا ولی الله مازندرانی نام برده شده است. عمده معلومات ملا ولی الله در فلسفه بوده و تألیفاتی هم داشته است. قبر وی در بقعه علامه مجلسی است.
علامه آقا محمد بیدآبادی (م: 1197ق) از معاصران وی بوده که از حیث علم و ریاضت و وارستگی با یکدیگر هم عقیده بودنده اند.
وجود القابی، چون عمدة الفقهاء، قدوة الاتقیاء، جامع المعقول و المنقول، حاوی الفروع و الاصول بر سنگ مزار وی، نشان دهندة مقام علمی برجسته وی است. علت شهرت و معروفیت او در اصفهان به جهت تقوا و مجاهدت و همچنین کرامتی است که به او نسبت می دهند. داستان خوردن لقمه شبهه ناک و قی کردن آن توسط وی، حکایت از زهد و حکایت زیارت قبر وی نیز از کراماتی است که به وی منتسب می نمایند.
این عالم بزرگوار در اصفهان وفات یافت و در قبرستان آب بخشان اصفهان به خاک سپرده شد.
بر مزار وی بقعه ای بنا نهادند که سالها محل زیارت و نذورات مردم بود و پس از تخریب و تسطیح این قبرستان در دوره معاصر، آن بقعه خراب و استخوانهای او را به قبرستان تخت فولاد منتقل و در بقعه تکیه صاحب روضات مدفون نمودند و سنگ قبری عالمانه بر مزار وی نصب است.
تاریخ فوت وی در منابع به اشتباه سال 1198ق ذکر شده که تاریخ فوت درست بر اساس سنگ مزار وی و همچنین کتاب مزارات اصفهان ماه رجب سال 1192ق است.
