فرزند ملا حسن دیلمانی گیلانی لنبانی بن علی بن مولی حسن فقیه دیلمانی جیلانی تنکابنی، فقیه محدث، حکیم متکلم و ادیب متبحر.
وی به همراه پدر خود از گیلان به اصفهان مهاجرت کرده، در محلة لنبان سکونت یافت ونزد بزرگانی همچون آقا حسین خوانسارى تحصیل کرد و به مراتب بلند علمی دست یافت، و در انواع علوم محقق و صاحب نظر شد.
شیخ عبدالنبى قزوینى او را چنین توصیف کرده است: «او فاضلی بلندرتبه و عالمی ارجمند، و محققی توانا و دانشمندی جامع، در دریای فضل و دانش غوطه ور بوده، و در تمام علوم وارد و آگاه ولی در حکمت و فلسفه تحقیقاتش وسیعتر و در دیگر علوم نیکو در علوم عربی بهتر بود. استادم سید امیر محمدصالح حسینی، قدس الله روحه، در نزدش تحصیل علوم فقه و حدیث و عربیت نمود و از او تحقیقاتی را نقل می نمود و بدو بسیار اعتماد می کرد و ثنایش می گفت. البته او را دیگران هم مدح می کردند و مشارالیه بالبنان در نزد همه علما بود و شهرتی مانند آفتاب در میانه روز پیدا کرد، البته این اشتهار بجا بوده، زیرا او را بواسطه تحقیق و قدرت تفکر همگان ستایش می نمودند».
سبط او علامه میرزا محمدباقر خوانساری مىنویسد: «او دائی جدم می باشد، او عالمی جامع و حکیمی بارع و مجتهدی فقیه و معتمدی نبیه و محدثی ادیب و متکلمی توانا بوده[…]. او را تألیفاتی است. از جمله شرح بزرگی بر صحیفه سجادیه، خوب و زیبا[…] در بعضی از مصنفات جدم نوشته شده که دائی ام با پدرش از بلاد گیلان به اصفهان مهاجرت نمود و در محله لنبان اقامت نمود و در مسجدی که معروف است حضرت امام حسن مجتبی(ع) هنگام آمدنش به ایران در زمان خلافت خلیفة دوم در آن جا وارد شده بود، تدریس می نمود، و از او در دیگر مصنفاتش تجلیل و تعظیم می کرد».
محقق بزرگوار میرزا عبدالله افندی می نویسد:«با ما نزد مرحوم استاد مولی محمدباقر مجلسی تحصیل می نمود، و علوم فقه و کتابهای اخبار را نزد آن بزرگوار فرا گرفت، اکنون در بعضی از مدارس تدریس می نماید. فردی نیکو می باشد».
سید ابوالقاسم خوانسارى صاحب «مناهج المعارف» خواهرزاده آقا حسین لنبانی بوده و بیشتر تحصیلات خود را نزد او انجام داده و تحقیقات او را در کتابهایش نقل و مورد دقت قرار داده است.
در «روضات الجنات»آمده که «و له من المصنفات: شرح کبیر علی الصحیفة السجادیة، حسن لطیف[…]کتاب شرح مفاتیح المحدث القاشانی و حواشیة علی کتاب الذخیرة للفاضل السبزواری و رسالة فی الزیارات بالفارسیة، عندنا منه نسخة و غیر ذلک».
علامه قزوینی می نویسد: «سید علیخان شارح صحیفة سجادیه در کتابش «ریاض السالکین» از او انتقاد کرده و فصلی درباره او می-نویسد. از اینکه قسمتی از شرح صحیفه را از او در کتاب خود آورده، و به خود نسبت داده[…] از دانشمندان شنیدم که از او دفاع می نمایند، و می گویند او شأنش از این بالاتر است که نوشتة دیگری را به خود نسبت دهد؛ زیرا خود دانشمند و محقق و از این کار مبراست. و از او شرحی بر کتاب «مفاتیح الصلاة» مشاهده نمودم».
آقا حسین در 26 رمضان 1129ق وفات نمود و در مکان فعلى بقعه صاحب روضات پشت سر پدرش مدفون گردید.
