آقا محمد بيدآبادي: فرزند ملامحمدرفيع گيلاني، حکیم و عارف بزرگوار، از مراجع شیعه در اصفهان ، سرآمـد عارفان متشـرع و نام آورترين مدرس علوم عقلي و معارف الهی، در نيمه دوم قرن دوازدهم هجري است. وی از بزرگان حکمای قرون اخیر و احیاکننده فلسفه ملاصدرا است. در زیارت قبر او مردمان بزرگ استمداد و توسل می جویند، بلکه مواظبت بر زیارت او را از کارهای مهم خود قرار می دهند. از اساتید وی می توان از ميرزا محمدتقي الماسي و ملا اسماعيل خواجويي را نام برد. ازشاگردان بیدآبادی، ملاعلی نوری، ملامحراب گیلانی، حاج محمد ابراهیم کرباسی، میرزاابوالقاسم قمی، ملانظرعلی گیلانی، صدرالدین محمد دزفولی، اسماعیل جزایری و میرزا هدایت الله مشهدی را می توان اشاره کرد. از آثارش «كتابي در تفسير قرآن» به عربي، «رساله مبدأ و معاد» به فارسي و «حواشي بر الهيات شفا» است. بیدآبادی در فقه قائل به وجوب نماز جمعه در عصر غیبت امام دوازدهم علیه‌السلام بود و چون در اصفهان نماز جمعه برگزار می‌شد، برای رعایت فاصله لازم بین دو نماز جمعه، به شهر رهنان کنونی می‌رفت و در آن‌جا اقامه نماز جمعه می‌کرد.
همه كساني كه به شرح احوال بيدآبادي پرداخته اند، او را انساني كامل و در اوج محاسن اخلاقي و حد اعلاي فضايل روحي و معنوي برشمرده اند. وی مطابق نقل علامه میرزا محمدباقر چهارسویی در «روضات الجنات» فردی فوقالعاده زاهد، متقی، باگذشت، ایثارگر و ساده زیست بود. شیخ آقا بزرگ تهرانی در کتب خود از او به عنوان یک عارف سالک یاد میکند. ايثار، انفاق و خدمت به خلق، بي نيازي و عدم توجه نسبت به فرمانروايان، ساده زيستي، راز و نياز شبانه و عبادتهاي طاقت فرسا، برخورد ملايم و كريمانه با مخالفان، توكل به پروردگار عالم و انجام امور شخصي به دست خود، از جمله اين مكارم اخلاقي و احوال معنوي او است. روح اخلاقی و عرفانی بیدآبادی موجب اعراض او از توجه به صاحبان زر و زور بود. آنها به او روی میآوردند و او اعراض می کرد.
حكيم بيدآبادي پس از عمري تلاش و مجاهدت در حراست از مكتب قرآن و اهل بيت عليهم السلام، در 9 محرم 1198ق/13 آذر 1162ش وفات نمود. پيكرش را در سمت شرقي تكيه آقا حسين خوانساري به خاک سپردند.
