ابراهیم راه نجات: در سال 1268ش در اصفهان به دنیا آمد. پدرش حاج عباس مورچه خورتی شخصی حکیم و دانشمند بود، هر چند از تحصیلات مرسوم و مدرسه ای برخوردار نبود. این خانواده از موقعیّت و جایگاه ویژه‌ای در بین مردم برخوردار بودند، چرا که از پیشوایان مشروطه و آزادی ایران محسوب می‌شدند. چون محل سکونت وی از هیچ امکانات فرهنگی و تحصیلی برخوردار نبود، به اصفهان آمده و تحصیلات مقدماتی را با راهنمایی‌های دایی خود میرزا نصرالله ملک المتکلّمین آغاز نمود. میرزا نصرالله او را به همراه محمّدعلی فرزندش، که هر دو هم سن بودند، برای فراگیری علم به مدرسه برد. وی در طی تحصیل و در کنار دایی، با اصول آزادی خواهی آشنا شد و رفته رفته از همان اوان کودکی روح انقلابی و سری پرشور در او نمایان شد.
با پیروزی مشروطیّت و عزل ظل السلطان و مخالفت با محمّدعلی شاه در انتصاب حکام مختلف برای اصفهان، اقبال الدوله به اصفهان آمد و به دستگیری و مجازات عاملین شورش ها پرداخت و هر آن کس از آزادی خواهان را می یافت به سخت ترین وجه به مجازات می رساند. راه نجات نیز چون از چهره‌های مبرّز قیام کنندگان بود، دیگر امنیت نداشت و جانش به خطر افتاد. به شیراز رفت و بعد از فتح تهران و آرام شدن اوضاع کشور، راه نجات خدمات خود را در امور فرهنگی آغاز کرد و روزنامة «راه نجات» را در سال 1294ش منتشر نمود که شامل مطالب سیاسی و اجتماعی و اخبار داخلی ایران و شهر اصفهان می‌شد.
راه نجات به علت نوشتن مطالبی در باب دیکتاتوری و مخالفت با کودتای 1299ش و مسببان آن زندان شد، ولی شدت گرفتن بیماری از زندان آزاد شد ولی تحت نظر قرار گرفت و خانه نشین شد و سرانجام با تبعید رضا شاه، اوضاع دگرگون شد و راه نجات از چنگ نظارت شهربانی خلاصی یافت و دوباره شروع به انتشار روزنامة خود با همان مرام و مسلک قبلی نمود.
راه نجات چندین سال بود گرفتار بیماری دل درد گردیده و غالباً مشغول معالجه بود. سرانجام ظهر 29 فروردین 1326 در سن 58 سالگی به دیار باقی شتافت. پیکرش را در تخت فولاد اصفهان، بیرون تکیة بابارکن الدین به خاک سپردند.
