احمد ترک لادانی؛ شهید، فرزند زین العابدین، در مهر 1332ش در خانواده ای مذهبی متولد شد. دوران دبستان را در مدرسه کوهانستان سپری کرد. با آن که علاقة شدیدی به تحصیل علم داشت، ولی به دلیل مشکلات مالی خانواده درس را رها کرد و به حرفة خیاطی پرداخت تا بتواند کمک خرج خانواده باشد. همچنین به پدرش در کار دامداری کمک می کرد.
از دوران کودکی به روحانیت علاقه مند بود و همیشه در نمازهای جمعه و جماعت شرکت می کرد و از این طریق به ارتقای سطح علمی و فکری و اعتلای روحی و معنوی خود می¬پرداخت. فردی صبور، بردبار و قانع بود. همیشه در مقابل مشکلات مقاومت می¬کرد و به دیگران دلگرمی می داد. هیچ گاه مسؤولیتها و مشکلاتش را بر دوش دیگران نمی گذاشت.
با شروع حرکتهای مردمی بر ضد حکومت پهلوی، همراه با اقشار جامعه به خیابانها می آمد و در تظاهرات و راهپیماییها شرکت می کرد. در تحصن منزل آیت الله خادمی نیز حضوری فعال داشت. هنگامی که درگیری پیش آمد، به مجروحان و مردم کمک می کرد و همچنین در ساختن کوکتل مولوتف و فعالیتهای تخریبی علیه رژیم پهلوی، نقش مؤثری را ایفا می کرد. او حتی چندین بار مورد ضرب و شتم مأموران ساواک قرار گرفت و حتی زمانی که ضد انقلاب به امام و انقلاب توهین می کردند، وی با جسارت و بی باکی در مقابل آنان ایستادگی می کرد و می گفت: اگر کاری کرده ام، مرا بزنید و کاری به امام و انقلاب نداشته باشید.
بعد از به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی و اغتشاشات کردستان، او در تاریخ 1359/5/1ش داوطلبانه عازم جبهه غرب شد. پس از شش ماه، در تاریخ1360/2/1ش به، اصفهان برگشت و به عضویت سپاه درآمد و بلافاصله عازم جبهه های غرب شد ولی در درگیری با منافقان مجروح شد. در بیمارستان بستری بود که فرزندش متولد شد. پس از بهبودی به همراه تعدادی از همرزمانش برای دورة آموزش عمومی پاسداری وارد پادگان غدیر و در دورة 16 سپاه مشغول آموزش شد و در اولین دورة عقیدتی که شهید جلال افشار برگزار می نمود، شرکت کرد.
علاقة شدید به فعالیتها و مأموریتهای نظامی زمینه ساز ورودش به بخش تخریب شد. فرماندة وقت پادگان غدیر، او را یکی از مهمترین و شایسته ترین افرادی می دانست که در آنجا مشغول به خدمت است و احمد را در همة ابعاد نمونه می دانست.
وی در اسفند 1360ش مأمور به خدمت در جبهة جنوب شد و در واحد طرح و عملیات لشکر 14 امام حسین(ع) مشغول به خدمت شد. از آنجا که احمد در مسایل نظامی و رزمی، تبحر خاصی داشت و مسلط بر این فنون بود، برای آموزش نیروهای بسیج در پادگان غدیر فراخوانده شد و پس از گذشت یک سال که در جبهه بود، در تاریخ 15/1/1361ش به اصفهان برگشت و مشغول انجام وظیفه شد. او در این شبانه روز در خدمت تعلیم و تربیت افراد بود و آموزشهای لازم را به آنها ارائه می داد. در یکی از این جلسات که به آنها آموزش نارنجک می داد یکی از افراد نارنجک را اشتباهاً به میان نیروها انداخت که او سریعاً نارنجک را برداشت و به بیرون پرتاب کرد که در هوا منفجر شد و ترکشش او را مجروح ساخت. در دوره های آموزشی، نیروها را به اردوها و مانورهای نظامی می برد تا به عنوان افراد ورزیده بتوانند خدمت کنند.
در دی ماه 1361ش به جبهة جنوب رفت و در لشکر امام حسین(ع) به عنوان یکی از مسؤولان واحد طرح و عملیات در بخش تخریب به مدت شش ماه مشغول به خدمت شد.
آخرین اعزام احمد در تاریخ 20/9/1362ش به عنوان مسؤول واحد تخریب و طرح و برنامه لشکر 14 امام حسین(ع) بود. در این مسؤولیت، مأموریتهای مختلفی را با موفقیت پشت سر گذاشت تا اینکه در تاریخ 11/4/ 1363ش در منطقة پاسگاه زید که در حال بازگشت از شناسایی منطقه بود، با انفجار گلولة کاتیوشا جسمش متلاشی شد و به فیض شهادت نائل شد و روح بلند وی نزد معبودش جای گرفت. پیکر آن شهید در گلستان شهدای اصفهان قطعة شهدای غرب کشور، ردیف2، شماره2 به خاک سپرده شد.
