احمد محبی؛ فرزند رضا و طاهر بیگم در اول اسفند 1338ش در اصفهان به دنیا آمد. تحصیلات خود را در رشتة برق هنرستان انقلاب اسلامی ادامه داد و در سال 1359ش دیپلم گرفت. وی در دوران تحصیل به علت فعالیت علیه رژیم پهلوی چندین بار دستگیر شد. وی در تظاهرات و راهپیمائیها با شور و هیجان گسترده شرکت می کرد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی مغازه الکتریکی باز کرد و مشغول کار شد و شبها نیز در محل نگهبانی می داد. زمانی که امام دستور تشکیل بسیج را صادر کرد مسؤولیت بسیج محل را بر عهده گرفت. پس از چند ماه فعالیت عازم کردستان شد. وی مدتی در شهر دیوان دره فعالیت می کرد و در آنجا به شدت مجروح شد که پس از چند عمل جراحی و استراحت تا حدودی بهبودی خود را به دست آورد. وی از افراد فعال بود و در آن زمان در محله مسجد نبود بنابراین تصمیم گرفت روضه خوانی برپا کند و اهالی را جمع کرد و برای ساخت مسجد پول جمع آوری نمود و در زمینی که آقای بنکدار وقف کرده بودند بنای مسجد را شروع کردند هنگامیکه کلنگ مسجد بر زمین خورد وی عازم مناطق عملیاتی جنوب شد و در عملیات طریق القدس در آبان 1360ش شرکت کرد و همراه با تیپ امام حسین(ع) در چزابه و سابله مستقر شد و در آزادسازی شهر بستان شرکت کرد. احمد از فرماندهان واحد ادوات لشکر امام حسین (ع) بود (منتظرالقائم، مصاحبه با سیّد مهدی هاشمی) و در حماسه چزابه و مقاومت در برابر حملات سخت دشمن بعثی به خوبی توانست توان و قدرت پیش روی دشمن را نابود کند. احمد در پاتک های زرهی دشمن بعثی عراق در منطقه سابله نیز به خوبی فعالیت کرد و باعث گردید رزمندگان در نبردهای بسیار سخت شمال کرخه پیروز شوند. احمد پس از عملیات طریق القدس به همراه لشکر امام حسین (ع) و راهی منطقه عملیات فتح المبین شدند. در این عملیات پس از تصرف منطقه دشت عباس و جاده دهلران به دست رزمندگان اسلام و شروع پاتک های دشمن بعثی عراق، مسعود مسئولیت دفاع از جناح باغ شماره هفت را پذیرفت و در حالی که تلاش می کرد آتش مؤثر یاران خود را بر خط مقدم و جبهة در حال پیش روی دشمن متمرکز کند، در تاریخ 8/1/1361ش وی بیش از سه سال در جبهه حضور داشت و به لقاء حضرت دوست رسید (مصاحبه با سیّد علی بنی لوحی).
پیکر پاکش به اصفهان منتقل و در گلستان شهدای اصفهان، قطعة فرمانده کل قوا، ردیف9، شماره11 به خاک سپردند.
