جلال الدین همایی: فرزند میرزا ابوالقاسم محمدنصیر طرب، متولد1278ش، پژوهشگر، ادیب، فقیه، فیلسوف، منجم، مجتهد، مورخ، شاعر متخلص به «سنا» است. تحصیلاتش را نزد پدر و سپس در مدرسه قدسیه سپری نمود و پس از آن مدت بیست سال در مدرسه نیم آور مشغول تحصیل علوم اسلامی شد. دوران تحصیل وی همراه با تهیدستی و ریاضت و مناعت طبع بود. تنها راه امرار معاش برای او کتابت بود و از قبول وجوهات شرعیه دوری می جست. در دوران تحصیل چند اجازه روایت و اجتهاد از علما و مراجع تقلید از جمله شیخ محمدحسین فشارکی، سید محمد نجف آبادی و شیخ مرتضی آشتیانی دریافت نمود. پس از تحصیل به تدریس در مدارس و سپس در دانشگاه پرداخت و شاگردان بسیاری تربيت كرد. از وی تألیفات زیادی به یادگار مانده است.
جلال‌الدین همایی در سال ۱۳۰۰ش به نظام آموزشی جدید پیوست و ابتدا به تدریس در مدرسه صارمیه اصفهان پرداخت. سپس در سال ۱۳۰۷ش به تهران آمد و از طرف وزارت معارف وقت عهده‌دار تدریس فلسفه و ادبیات در تبریز گردید. همایی درسال ۱۳۱۰ش به تهران منتقل شد و در دارالفنون، دبیرستان نظام و دانشکده افسری به تدریس ادبیات پرداخت. وی پس از تأسیس دانشگاه تهران به این دانشگاه دعوت شد و سالها در دوره دکتری دانشکده‌های حقوق و ادبیات تدریس کرد و مدتی نیز عضو فرهنگستان ایران بود. استاد همایی دو دوره نیز به دعوت دانشگاههای بیروت و لاهور در این دانشگاهها تدریس نمود که با استقبال محافل علمی این کشورها مواجه شد.
این استاد بزرگ در 28 تیرماه1359ش در تهران چشم از جهان فروبست.
استاد همایی می نویسد: «رمز موفقیت در سه چیز است. اول توکل و ایمان به خداوند، دوم عشق و علاقه و سوم رعایت نظم و ترتیب.
