استاد جلال تاج اصفهانی؛ هنرمند توانا و خواننده شهیر، فرزند شیخ اسماعیل تاج الواعظین بود. تاج اصفهانی تحصیلات خود را از مدرسه علیّه آغاز کرد. در مدرسه، به خاطر صوت خوشی که داشت، مؤذنی و قرائت قرآن مجید به او واگذار شده بود.
تاج از اولین خوانندگان رادیو بود که از افتتاح رادیو، در 1319ش، با آن دستگاه همکاری کرد. از بدو تأسیس رادیو در اصفهان نیز، در سال 1328ش، با آن همکاری داشت.
تاج در آخرین نواری که از وی در دست است، ضمن آوازی که با نی کسایی در محفل دوستان خوانده است، یک دو بیتی را نقل کرده که در حقیقت شرح احوال خود او در سالهای آخر عمرش است. این دو بیتی چنین است:
الکن شده ام کنون که گفتـن باید /کر گشته ام اکنون که شنفتن باید /پیری و جوانی همه بیهوده گذشت/بیدار دمی شدم که خفتن باید
نخستین بار آواز تاج همراه با تار امیر ارسلان درگاهی در صفحات گرامافون در سالهای حدود 1306ش، ضبط شد. بعد از آن، آثار ماندگار که از نظر کیفیت ضبط بهتر از صفحات اولیه او بود، عبارتند از: تصنیف شکایت معشوق با آهنگ عبدالحسین برازنده و شعر شیدای چالشتری درافشاری؛ تصنیف مهر گل با آهنگ عبدالله اشرفی و شعر نورالله همایون در بیات اصفهان و آوازهای مشهور صفحه همایون و چکاوک و بیداد او که با گروه همنوازی هیز مستر زویس در تهران ضبط شد. بقیه صفحات او مشتمل بر چند تصنیف و آواز بود که در سالهای حدود 1317ش، در حلب ( سوریه) ضبط کرد؛ از آن جمله می توان تصنیف جفای گلچین و آواز بیات ترک همراه با ویولن طاطایی را ذکر کرد که البته از نظر کیفیت ضبط و جنس صفحه مرغوب و با دوام نیست. از تاج، نوارهای چندی همراه با تار جلیل شهناز، نی حسن کسایی، تار سروری، ویولن سعادت الله نورده، تار محمد رضا لطفی و چند تن دیگر ضبط گردید که برخی باقی مانده است. از آن آثار، دشتستانی ، شور ، ابوعطا و بویژه دلکش ماهور (امسال نوبهار) از همه مشهور تر است. اذان و ترانه اصفهان، که در نوار خوانده است ، نیز شهرت دارد.
تاج نزدیک به پنجاه سال بر تارک آواز ایران جای داشت. وی کارمند شهرداری بود و همچون پدر فرزانه اش با قناعت روزگار را می گذراند.
جلال تاج اصفهانی، فردی متشرع، پایبند به اصول اخلاقی وآراسته به ارزشهای بلند انسانی بود و هیچ گونه آلودگی نداشت و از همین رو توانست قدرت صدا و نفس و طنین سالم آوازش را تا آستانه هشتاد سالگی حفظ کند. رفتار او با خانواده بسیار متواضعانه و توأم با مهربانی بود.
وی در 3 آذر 1360 در اصفهان درگذشت و در قبرستان تخت فولاد در تکیه سید العراقین به خاک سپرده شد.
