“حسین همدانیان؛ فرزند محمدرضا همدانی، کارخانه‌دار و مؤسس بزرگترین خیریه کشور در سال 1283ش در اصفهان متولد شد. از کودکی به کسب و کار در بازار و شاگردی مغازه روی آوردند. حسین در بازار اصفهان به فروشندگی قدک و کرباس مشغول بود. وی بعد از شهریور20 به تهران رفت و به خرید و فروش اتومبیل مشغول گردید. به علاوه به خرید و فروش زمین نیز می پرداخت، تا این که در تهران از تجار معتبر و خوش قول و بخشنده معروف شد. در سال 1327 با برادرش علی در برپایی کارخانه شهناز مشارکت کرد. آنها محور چهارباغ بالا را برای تأسیس کارخانه برگزیدند.
حسین به عنوان مؤسس و مدیر عامل مؤسسه تعیین گردید. وی بعدها علاوه بر کارخانة سیمان، مالک کارخانة قند نقش‌جهان نیز گردید؛ همدانیان پس از نه ماه بازداشت در بیمارستان خورشید (به دلیل بیماری) ناچار شد که تحت فشار مقامات، منافع بنیاد خیریه را به حساب سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی به ریاست اشرف پهلوی واریز نموده و اساسنامة جدیدی در سال 1353 برای آن تنظیم کند که بر اساس آن مدیریت کلیه واحدهای صنعتی به دست بنیاد مذکور افتاد. حسین همدانیان و سرانجام با پرداخت ده میلیون تومان آزاد شد، بعد از آن به باغ خود در کرج رفت. در حالی که در 23 شهریور 1353 با نظر وزیر صنایع، مدیریت کارخانة شهناز از وی به مهندس علی اکبر سبحانی منتقل شده بود. سبحانی مهندس نساجی و زیر نظر سازمان برنامه بود و شرح ماجرا را نوشته است. مختصر این که سبحانی در تاریخ 57/7/3 به طور رسمی وکیل همدانیان گردید تا کارخانه شهناز را مدیریت نماید. سبحانی از یک شرکت حسابداری خواست حساب‌های کارخانه را به دست بگیرند «در طول آن مدت تمام پرداخت‌های داخلی و خارجی و هم چنین مزد کارگران انتظام یافت» .
با آنکه همدانیان آزاد شد و ماهانه یک صد هزار تومان برای وی از بنیاد خیریه در نظر گرفته شده بود؛ اما دست او از مؤسسة خیریه کوتاه گردید و مقرر شد یک هیأت امنا برای اداره مؤسسه خیریه تعیین شود. این هیأت امنا شامل رئیس دیوان عالی کشور، مدیر کل بانک ملی، استاندار اصفهان، رئیس دانشگاه اصفهان، و دو نفر معتمد خبره بودند وقتی این هیأت تشکیل شد، مهندس سبحانی طی گزارشی به مجمع عمومی بنیاد، کارخانه شهناز را به هیأت امنای مذکور تحویل داد. با این همه حسین همدانیان در زمان نخست وزیری جمشید آموزگار در سال 1357 با نوشتن نامه‌هایی به وی خواستار اجرای اساسنامه سازمان بود. در زمانی که انقلاب اسلامی در حال پیروزی بود، متینی، یکی از اعضای هیأت امنای قبلی، نامه‌ای به ریاست کانون وکلا نوشته و خواستار «آزاد» کردن بنیاد خیریه شده و درخواست کرده بود همان هیأت امنای قبلی تشکیل گردد. این نامه فاقد تاریخ است اما از فحوای نامه معلوم است که باید مربوط به اوایل انقلاب اسلامی باشد.
از نامه‌ای که محمد سرودی، مدیر عامل وقت کارخانة شهناز به اکبرزاد، استاندار اصفهان به تاریخ 23/3/1356 نوشته است، مشخص می‌شود که فساد و کارشکنی در این مؤسسه به شدت راه پیدا کرده بوده است. وی گزارش می‌دهد که در 15 دی 1355 که مدیریت عاملی به وی تفویض شده است. این شرکت 128 میلیون تومان به بانک‌ها، اشخاص و مؤسسات بدهکار بوده است
حسین همدانیان پس از آزادی در اردیبهشت 1354 با مقرری که مؤسسة خیریه به او می داد، به باغش در کرج رفت و پس از چند مدت به سوی لندن پرواز کرد. وی در 14 خرداد1357ش/ 27 جمادی الثانی1397ق درگذشت و پیکرش را به برای خاکسپاری در جوار برادرش در تخت فولاد اصفهان به این شهر انتقال دادند.
