خاور حائری بروجنی(طاهر) از زنان دانشمند، ادیب و شاعر فرزند دکتر عباسعلی طادی لنجانی فرزند علی اکبر است. پدرش از اطباء و پزشکان معروف بختیاری بوده است. بانو خاور حائری در 21 شوال 1334ق در قصبة بروجن چهار محال متولد شده است. در خانة خود مقدمات علوم را فرا گرفت. چندین سال نیز در اصفهان به مدرسه رفت. همسر وی سید محمد صادق حائری بروجنی از دانشمندان و آگاه به مسایل سیاسی و احکام دینی که در رشد شخصیت بانو حایری نقش مهمی داشته است.
از اوان کودکی به شعر و ادب علاقه مند بود و از زمان کودکی لب به گفتن اشعار گشود. گاهی «خاور» و زمانی «حائری» تخلص می نمود. اشعار زیادی سروده و برخی از آن ها در روزنامه و مجلات به طبع رسیده است. بسیاری از اشعارش در مسائل اجتماعی و سیاسی و تنگناهای اجتماعی و علاقه به وطن و اعتلای آن است و از اشعار زیر که مطلع قصیده ای است پیداست:
کاشکی از این تمدن هیچ آثاری نبود/ یا که عمال تمدن را به ما کاری نبود
کاشکی ایران نمی بودی دچار اجنبی/ یا که هر بیگانه را قصد استعماری نبود
سرانجام در 20 دی ماه 1334ش/ 27 جمادی الاول 1375ق فوت و پیکرش در تکیة بروجنی ها ( گلستان شهدا) در جوار پدرش به خاک سپرده شد.
