رضا کریمی؛ فرزند عبدا.. و مادرش صغرا، در تاریخ 1339/5/6ش در غرب اصفهان به دنیا آمد. رضا تحصیلات ابتدایی را در زادگاه خود گذراند. وی همزمان با تحصیل دوره متوسطه به شغل آهنگری مشغول شد. در سال 1355ش دوره سوم متوسطه را در دبیرستان فیض در خیابان خرم به پایان رساند. با اوج گیری حوادث انقلاب اسلامی در سال 1357ش در تظاهرات و راهپیمایی های مردم مسلمان شرکت می کرد و در حوادث ماه رمضان در تحصن تاریخی منزل آیت الله خادمی حضور می یافت. وی در سال 1357ش به دلیل آنکه امام خمینی رهبر انقلاب اسلامی جوانان را از انجام خدمت سربازی و همکاری با رژیم پهلوی باز داشته بودند، به خدمت نرفت و پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1358ش به خدمت سربازی رفت و به طور داوطلبانه جهت خدمت به ژاندارمری پیوست و به کردستان اعزام شد و در آنجا از سوی گروهکهای ضدانقلاب و ملحد شناسایی و به اسارت گرفته شد و موفق به فرار از دست آنان گردید.
عشق و علاقه و فداکاری و ایثار در راه اسلام و انقلاب اسلامی، در وجود رضا سبب شد تا پس از انجام خدمت وظیفه به همراه چند نفر از دوستانش به جبهه های جنگ تحمیلی در خوزستان رفتند و برای عملیات آزادسازی شمال آبادان ثامن الائمه به صف رزمندگان تیپ امام حسین علیه السلام پیوستند. پس از این عملیات پیروزمند، رضا در عملیات طریق القدس و آزادسازی بستان در واحد پشتیبانی و در بُنه مشغول شد. مسئولیت این واحد قرارگاه پشتیبانی و تدارکاتی خط مقدم بود. رضا در عملیات چزابه و فتح المبین هم چنان در این واحد خدمت می کرد. رضا در طی دوران خدمت شش ساله خود در جنگ از هر کوششی دریغ نکرد و همواره جان برکف به یاری و مددرسانی رزمندگان پرتلاش لشکر امام حسین(ع) ادامه داد. مدتی نیز در عملیات والفجر2و4 مسؤول واحد تغذیه لشکر امام حسین علیه السلام بود.
رضا در سال 1361ش با دختری از خانواده معظم شهداء ازدواج کرد که ثمره آن سه فرزند به نام های فاطمه، محمد جواد و زهرا می باشد. تشکیل کانون خانواده مانع کوشش جهادی رضا نشد و در جبهه ها به تلاش خود ادامه داد. در عملیات والفجر8 برخلاف بمباران سخت هواپیماهای جنگی عراقی و ریختن بمب های خوشه ای در بُنه پشتیبانی، رضا با شوخی و مزاح رزمندگان واحد پشتیبانی را به تلاش بیشتر دعوت می کرد. رضا در عملیات کربلای4 و5 در سال1365ش شرکت داشت. در طی عملیات کربلای5 در منطقه شلمچه بنه پشتیبانی خط مقدم به وسیله هواپیماهای جنگی عراقی بمباران شیمیایی شد و رضا به همراه همکارانش در واحد بُنه مصدوم شدند. رضا که خود نیز شیمیایی شده بود، مصدومان را به اورژانس منتقل کرد. وی با جمعی از دوستان مصدوم خود از جمله آقایان اکبر دادخواه، کیخسروی و عزیزی به بیمارستان مخصوص شیمیایی در امیدیه منتقل شدند و یک ماه در امیدیه بستری گردیدند. آنان پس از یک ماه معالجه و استراحت با اراده ای پولادین به جبهه بازگشتند. رضا بار دیگر در عملیات نصر4 در جبهه ماووت در 31/3/66 به وسیله گاز شیمیایی مصدوم گردید و به پوست صورت و چشم وی آسیب فراوانی وارد شد(انبارداران، ص79). روحیه عالی و عزم استوار وی چنان بود که با استقامت هرچه تمام تر به خدمت ادامه داد و همواره تا پایان جنگ تحمیلی در لباس بسیجی به رزمندگان خدمت کرد. رضا در سال 1366ش به همراه چند نفر از دوستانش برای انجام حج واجب به مکه مشرف شد و در بقیع از نزدیک غربت چهار امام مظلوم علیهم السلام را مشاهده کرد. رضا پس از انجام حج به لشکر امام حسین علیه السلام بازگشت و هم چنان در واحد پشتیبانی خدمت نمود و در عملیات والفجر10 در حلبچه در اواخر سال 1366ش بار دیگر مصدوم و شیمیایی گردید. پس از پذیرش قطعنامه 598 در سال 1367ش از سوی امام خمینی رضوان الله علیه و خاتمه جنگ تحمیلی، حاج رضا به عضویت رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد و در سال 1369ش به معاونت پشتیبانی لشکر منصوب شد. در سال 1375ش به مدت یک سال جانشین هماهنگ کننده لشگر امام حسین علیه السلام مشغول شد ولی دوباره به جمع یاران معاونت پششتیبانی پیوست. حاج رضا برخلاف مسئولیت سنگین در لشکر، از فعالیت در میان مردم و بسیجی ها غفلت نداشت و فرماندهی پایگاه امام حسین(ع)، مسجد حضرت امام علی النقی علیه السلام در اصفهان را برعهده گرفت و با عشقی زایدالوصف با هماهنگی میان مردم و بسیج و روحانیت مسجد، این پایگاه را به پایگاهی نمونه تبدیل کرد.
حاج رضا در بهار سال 1381ش به همراه خانواده توفیق زیارت عتبات را پیدا کرد. زیارت ائمه شش گانه تأثیر روحی زیادی بروی داشت.
پس از بازگشت از سفر پدرش از دنیا رفت. پس از آن آثار بیماری بر وی ظاهر شد و پس از یک عمل جراحی سخت در بیمارستان شهید صدوقی، بیماری وی بهبود نیافت و دامنه جراحات و آسیب های شیمیایی بر بدن لاغر و نحیف وی اثر گذاشته بود و درمان های گوناگون در اصفهان و تهران مؤثر واقع نشد. بار دیگر حاج رضا آرزوی زیارت سالار شهیدان نمود. در اواخر آبان 1381 دوستان فداکار وی حاج مهدی بوذری و حسن اسماعیلی، حاج رضا را به سختی و با ویلچر به همراهی کاروان زیارتی جانبازان به عتبات بردند. در نجف بیماری وی شدت گرفت و همرزمانش قصد بازگرداندن وی را داشتند ولی حاج رضا گفت تا زیارت امام حسین علیه السلام نروم بازنمی گردم. وی به سختی به زیارت کربلا مشرف شد و سپس او را به ایران بازگرداندند و در بیمارستان بستری کردند. سرانجام در حالی که 42 سال از عمر بابرکت وی می گذشت در 13/10/1381 روح بلندش به ملکوت اعلی پیوست و پیکر پاکش در قطعه وداع در گلستان شهدای اصفهان به خاک سپرده شد.
