سیّد محمدرضا حسینی هرندی اصفهانی؛ فرزند سیّد حسین در سال 1280ش در هرند متولد شد. ادبیات و مقداری از سطح را از پدر خود آموخت و از شاگردان شیخ مرتضی ریزی، میرزا بدیع درب امامی، میرزا عبدالعلی هرندی، ملا محمّدباقر فشارکی، حاج شیخ محمّدباقر نجفی و میرزا محمّدهاشم چهارسویی به شمار می رفت، فرا گرفت. سیّد محمدرضا سپس راهی اصفهان گردید و در مدرسة جده کوچک ساکن گردید و سپس به نجف اشرف رفت و پس از 2 سال به اصفهان بازگشت.
وی عالمی جامع و در سرعت اشتغال و حاضرجوابی کم نظیر بود و دارای تمثیلات و مطایبات منحصر در بیان احکام و شرعیات بود و اهتمام زیادی بر ترویج مذهب حقّه تشیع داشت که حکایت تشرف ایشان محضر حضرت ولی عصر (عج) مشهور است. سخنان وی به مذاق خواص و عوام پسندیده بود و برای درک نماز و منبرش در مسجد دارالشفاء بازار حاضر می شدند. از جمله خدمات صاحب عنوان احیای مساجد بود که مسجد مهدی موعود، صاحب الزمان دردشت و مسجد علی بابا از آن جمله است. سرانجام در شب دوشنبه 6 ربیع الثانی1402ق/ 12 بهمن 1360ش دارفانی را وداع گفت و در تکیه کوهی (گلستان شهدا) مدفون گردید.
